مشکلات تأمین ناو هواپیمابر «یو. اس. اس آبراهام لینکلن» بلافاصله پس از روز اول جنگ، با اصابت موشکها و پهپادهای تهاجمی ایران به پایگاه نیروی دریایی در بحرین آغاز شد. این حمله ایران که در پاسخ به حمله آمریکا و اسرائیل به تهران صورت گرفت، بخش بزرگی از این پایگاه را که نیروی دریایی دههها به آن متکی بود، نابود کرد. نیروی دریایی برای ادامه تغذیه ملوانانی که شبانهروز برای پرواز هواپیماهای جنگی در مأموریتهای تهاجمی و بعداً برای حفظ محاصره بنادر ایران تلاش میکردند، به یک «طرح ب» نیاز داشت. با تهدید حملات ایران در سایر بنادر منطقه، پنتاگون به پایگاهی تحت فرماندهی بریتانیا در جزیره دیهگو گارسیا، در جنوب مالدیو و در فاصله تقریبی ۲۲۰۰ مایلی از محل عملیات دو گروه ضربت ناو هواپیمابر در خلیج عمان، به عنوان مرکز تدارکاتی خود نگریست.
از دست دادن مرکز بحرین به مجموعهای از مشکلات گزارششده در ناوهای پشتیبانیکننده از عملیات علیه ایران کمک کرده است، در حالی که سناتورهای دموکرات نگرانیهایی را در مورد ۵۰۰۰ ملوان لینکلن و نزدیک به ۹ ماه استقرار آنها مطرح میکنند. سناتور ریچارد بلومنتال، دموکرات از کانتیکات، در نامهای به وزیر دفاع، پیت هگست، گفت که مشکلات گزارششده شامل کمبود تدارکات اولیه و زوال سلامت روان اعضای خدمه است. روز جمعه در یک پایگاه هوایی نظامی در مریلند، ترامپ این نگرانیها را رد کرد. او گفت: «آن کشتی همین الان در حال حرکت است، یا خیلی زود، و با یک کشتی بسیار مشابه دیگر جایگزین میشود.»
جایگزین لینکلن، ناو «یو. اس. اس جورج واشنگتن» مستقر در ژاپن است که اوایل این هفته در حال حرکت به سمت غرب از طریق تنگه مالاکا در آبهای اندونزی به سمت خاورمیانه بود. ناو دیگری، «یو. اس. اس جورج اچ. دبلیو. بوش»، ماههاست که از زمان استقرار در ۳۱ مارس از نورفولک، در خاورمیانه فعالیت میکند. وقتی از رئیسجمهور پرسیده شد که آیا استقرار ناوها بیش از حد طولانی است، گفت: «نه، نه، نه، اصلاً به اندازه کافی طولانی نیست.» هگست روز پنجشنبه زمانی که خبرنگاری پرسید ایالات متحده تا چه زمانی میتواند محاصره تنگه هرمز را حفظ کند، پاسخ مشابهی داشت: «ما میتوانیم آن را تا زمانی که نیاز داریم، به طور نامحدود حفظ کنیم.»
در آغاز جنگ، کییر استارمر، نخستوزیر وقت بریتانیا، دسترسی پنتاگون …
