گزارشهای رسانهای درباره حمله سایبری که یک نیروگاه برق بریتانیا را به مدت چهار روز از مدار خارج کرد، باید فراتر از مرزهای بریتانیا جدی گرفته شود. این رخداد به ما نشان میدهد که درگیری ایران چگونه میتواند توسعه یابد و به دولتها و کسبوکارهای سراسر جهان هشدار میدهد که باید برای یک میدان جنگ جدید آماده باشند.
تأسیساتی که گفته میشود توسط هکرهای مرتبط با ایران هدف قرار گرفته، نسبتاً کوچک بوده و دولت بریتانیا تأکید کرده است که هیچ خطری برای سیستم کلی انرژی وجود نداشته است. این یک زمینه مهم است، اما قضاوت درباره اهمیت این حمله صرفاً بر اساس میزان برق ازدسترفته، اشتباه خواهد بود. پرسش برای هر کشوری که زیرساخت حیاتی را اداره میکند، این است که وقتی هدف بزرگتر باشد چه اتفاقی میافتد؟
ما پیشتر دلایلی برای نگرانی در جاهای دیگر نیز دیدهایم. سیستمهای آب و فاضلاب در دستکم ۱۲ ایالت ایالات متحده اخیراً گزارشهایی از حملات سایبری داشتهاند. تنها در ایالت مینهسوتا، بیش از ۳۰ سیستم آبرسانی عمومی تحت تأثیر قرار گرفتهاند. در جورجیا، یک حادثه باعث افت فشار آب شد و به صدور توصیه جوشاندن آب منجر گشت.
دولت ایالات متحده هنوز بهطور علنی ایران را به این حملات متهم نکرده است، اما گزارشها به یک گروه هکری مرتبط با سپاه پاسداران انقلاب اسلامی اشاره دارند. این حوادث نشاندهنده یک تغییر مهم در امنیت سایبری است.
سالها، بخش عمدهای از گفتوگوی عمومی پیرامون تهدیدات سایبری بر «دادهها» متمرکز بود. مردم درک کرده بودند که هکرها میتوانند گذرواژهها را سرقت کنند، حسابهای بانکی را خالی کنند، اطلاعات شخصی را فاش کنند یا دسترسی یک شرکت به سیستم رایانهایاش را مسدود کنند. زیرساختهای حیاتی ریسک بسیار متفاوتی ایجاد میکنند، زیرا سیستمهایی که مورد حمله قرار میگیرند، بخشهایی از دنیای فیزیکی را کنترل میکنند.
برای عملکرد جوامع، برق باید تولید و توزیع شود، آب باید پمپاژ و تصفیه گردد، شبکههای حملونقل باید فعال باشند و مخابرات باید آنلاین بمانند. بهطور فزایندهای، فناوری در زیر لایه همه این سیستمها قرار دارد.
این فناوری کاراییهای عظیمی ایجاد میکند، اما فرصتهایی نیز برای مهاجمان فراهم میآورد. در ایالات متحده، مقامات بهطور مشخص درباره بازیگران …
