به گزارش گروه رسانهای شرق،
یک باغ، یک خانه تاریخی یا ملکی که به دلیل ضوابط شهری امکان ساختوساز روی آن محدود شده چقدر «حق توسعه» دارد و این حق را کجا میتوان خرج کرد؟ پاسخ به این پرسش میتواند به یکی از تصمیمهای مهم آینده تهران تبدیل شود. قرار است انتقال حق توسعه راهی باشد برای اینکه مالک یک بنای تاریخی یا باغ به جای تخریب ملک برای رسیدن به ارزش اقتصادی آن بتواند بخشی از ظرفیت ساختوساز خود را به نقطه دیگری از شهر منتقل کند.
اما همین راهحل در تهران با یک تناقض روبهروست؛ در شهری که بارگذاری و افزایش تراکم از مسیر تغییرات طرح تفصیلی و کمیسیون ماده ۵ ادامه دارد آیا انتقال حق توسعه واقعاً ابزاری برای حفاظت است یا میتواند به مسیر تازهای برای تولید تراکم تبدیل شود؟
این پرسش یکی از محورهای نشست تخصصی «الزامات پیادهسازی انتقال حق توسعه در شهر تهران» بود که با حضور کاوه حاجیعلیاکبری عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی و مسعود فراهانی پژوهشگر مرکز پژوهشهای مجلس و با دبیری ساجده بحرینی مقدم پژوهشگر و کارشناس مطالعات شهرسازی مرکز مطالعات و برنامهریزی شهر تهران برگزار شد.
بحث فقط درباره یک ابزار تازه شهرسازی نبود. پشت مفهوم انتقال حق توسعه مسئلهای قدیمی قرار دارد؛ با ملکی که شهر به مالک آن اجازه ساخت نمیدهد چه باید کرد؟ اگر یک خانه تاریخی باید حفظ شود یا یک باغ نباید ساخته شود یا ارتفاع یک ملک به دلیل قرار گرفتن در حریم یک اثر تاریخی محدود شود چه کسی هزینه این حفاظت را پرداخت میکند؟ دو پژوهش برای یک مسئله
ساجده بحرینی مقدم در ابتدای نشست توضیح داد که این جلسه محل تلاقی دو پژوهش گروه مطالعات شهرسازی مرکز مطالعات با محور انتقال حق توسعه است.
پژوهش نخست با عنوان «الزامات نهادی، مالی و اجرایی انتقال حق توسعه در تهران» سال ۱۴۰۳ به درخواست کمیسیون معماری و شهرسازی شورای شهر تهران در دستور کار قرار گرفت و در سال ۱۴۰۴ توسط مسعود فراهانی انجام شد و اکنون مراحل پایانی خود را طی میکند.
پژوهش دوم با عنوان «شناسایی و تعیین پهنههای فرستنده و گیرنده انتقال حق توسعه در شهر تهران» …
