به گزارش گروه رسانهای شرق،
سپهر خرمی: رامین رضاییان از نظر فنی بدون تردید یکی از بهترین مدافعان راست تاریخ فوتبال ایران است. بازیکنی که در دو دوره جام جهانی توانست آمار کمنظیری ثبت کند؛ در جام جهانی ۲۰۲۲ برابر ولز گلزنی کرد و در جام جهانی ۲۰۲۶ نیز با دو گل و یک پاس گل، مؤثرترین بازیکن ایران بود تا با مجموع سه گل، عنوان بهترین گلزن تاریخ تیم ملی ایران در ادوار جام جهانی را به نام خود ثبت کند. اما درست به همان اندازه که عملکرد فنی او مورد تحسین قرار گرفته، مسیر باشگاهیاش همواره با حاشیه، اختلاف و جداییهای پرسروصدا همراه بوده است. نکته جالب اینکه تقریبا در تمام این جداییها، رضاییان یک روایت مشترک را تکرار کرده است: «به من احترام نگذاشتند». جملهای که از پرسپولیس تا سپاهان و استقلال بارها در قالب استوری، مصاحبه یا بیانیه منتشر شده است. حالا نیز پس از اختلاف با مدیران استقلال و بلاتکلیفی در نقلوانتقالات، یک بار دیگر در همان چرخه تکراری گرفتار شده است.
از برانکو تا ریزهاسپور؛ اولین بحران بزرگ
تابستان ۱۳۹۵ شاید مهمترین نقطه عطف دوران باشگاهی رامین رضاییان باشد. او پس از درخشش در پرسپولیس و تیم ملی تصمیم گرفت به فوتبال اروپا برود؛ اما نحوه جداییاش از جمع سرخپوشان به یکی از جنجالیترین پروندههای آن سال تبدیل شد. رضاییان به صورت یکطرفه قراردادش را فسخ کرد و راهی ریزهاسپور ترکیه شد؛ تصمیمی که با اعتراض باشگاه پرسپولیس و ناراحتی برانکو ایوانکوویچ همراه شد. با این حال، ماجرا فقط چند هفته دوام آورد؛ شرایط در ترکیه مطابق انتظار پیش نرفت و رضاییان خیلی زود تصمیم گرفت به پرسپولیس بازگردد. بازگشت او اما به این سادگی نبود. برانکو که معتقد بود نظم تیمی مهمتر از هر بازیکنی است، در ابتدا مخالف بازگشت رضاییان بود و حتی حاضر نشد او را بپذیرد. پس از هفتهها کشمکش و فشارهای مختلف، سرانجام رضاییان دوباره پیراهن پرسپولیس را پوشید، ولی رابطهاش با سرمربی کروات دیگر هرگز مثل گذشته نشد. برانکو بعدها بارها تأکید کرد هیچ بازیکنی بزرگتر از تیم نیست و اتفاقات آن تابستان نشان داد حتی ستارههای تیم نیز در صورت عبور از چارچوبهای انضباطی، با برخورد مواجه خواهند شد.
درگیری با علیپور و ماجرای مصدومیت قبل از ذوبآهن
اختلافهای رضاییان در پرسپولیس فقط به پرونده ریزهاسپور ختم نشد. در یکی از اردوهای پرسپولیس در دوبی، شب قبل از مسابقه، میان او و علی علیپور درگیری لفظی شدیدی رخ داد؛ اتفاقی که فضای تیم را به هم ریخت. برانکو پس از اطلاع از ماجرا، تصمیمی قاطع گرفت و رضاییان را از اردوی تیم اخراج کرد و او را به تهران فرستاد؛ تصمیمی که نشان داد سرمربی کروات حاضر نیست حتی به خاطر یکی از بهترین بازیکنان تیم، از اصول انضباطیاش عقبنشینی کند. چندی بعد نیز ماجرای دیگری بر سر زبانها افتاد. پیش از دیدار حساس جام حذفی مقابل ذوبآهن، گفته شد رضاییان با اعلام مصدومیت از حضور در مسابقه خودداری کرده است؛ موضوعی که همان زمان حاشیههای فراوانی به دنبال داشت و برخی معتقد بودند او خودش را به مصدومیت زده است. هرچند رضاییان هیچگاه این روایت را نپذیرفت، اما این اتفاق نیز به فهرست اختلافهای او در پرسپولیس اضافه شد. در نهایت، همکاری رضاییان و پرسپولیس پایان یافت؛ جداییای که اگرچه از نظر فنی برای هر دو طرف هزینه داشت، اما نشان داد رابطه میان بازیکن و کادر فنی دیگر ترمیمشدنی نیست. با این حال، اتفاقات بعدی نشان داد تصمیم رضاییان بیش از آنکه یک انتقال حسابشده باشد، به انتخابی عجولانه شباهت داشت. او در ریزهاسپور نه فرصت چندانی برای بازی پیدا کرد و نه شرایط باشگاه مطابق انتظارش پیش رفت. از همان هفتههای نخست، زمزمههای بازگشتش به ایران شنیده شد؛ موضوعی که در آن مقطع با واکنش منفی برانکو همراه بود. سرمربی کروات معتقد بود بازیکنی که به صورت یکطرفه قراردادش را فسخ کرده و تیم را در آستانه فصل ترک کرده، نمیتواند بهراحتی به جمع سرخپوشان بازگردد. حتی نقل شده بود برانکو در جلسات داخلی باشگاه تأکید کرده اگر قرار باشد نظم تیمی قربانی تصمیمات فردی شود، دیگر نمیتواند رختکن را مدیریت کند. با وجود این، اصرار مدیران وقت باشگاه، فشار بخشی از هواداران و البته نیاز پرسپولیس به کیفیت فنی رضاییان، سرانجام باعث شد دو طرف دوباره پای میز مذاکره بنشینند. بازگشت او به پرسپولیس اگرچه نهایی شد، اما رابطه رضاییان و برانکو دیگر هرگز به صمیمیت گذشته نرسید. سرمربی کروات در ظاهر این بازیکن را در اختیار گرفت، اما در عمل بارها با نیمکتنشینکردن او یا برخوردهای انضباطی نشان داد هنوز از نحوه جدایی ناگهانی ستاره تیمش دلخور است. بسیاری از نزدیکان پرسپولیس نیز اعتقاد داشتند از همان تابستان ۱۳۹۵، شکافی میان برانکو و رضاییان ایجاد شد که دیگر هیچوقت بهطور کامل ترمیم نشد و زمینهساز اختلافات بعدی، ازجمله ماجرای اردوی دوبی و سایر حواشی آن فصل شد.
بازگشت کوتاه به پرسپولیس؛ نیمفصلی که دوام نیاورد
سالها بعد رضاییان بار دیگر فرصت پوشیدن پیراهن پرسپولیس را پیدا کرد؛ این بار در دوره سرمربیگری یحیی گلمحمدی. انتظار میرفت تجربه بیشتر رضاییان باعث شود دوران دوم حضورش آرامتر باشد، اما این اتفاق رخ نداد. او اگرچه در زمین مسابقه کیفیت فنی خود را نشان داد، در رختکن و روابط داخلی تیم بار دیگر اختلافهایی با برخی بازیکنان شکل گرفت. در پایان همان نیمفصل، همکاری دو طرف ادامه پیدا نکرد و رضاییان بار دیگر از پرسپولیس جدا شد؛ جداییای که برخلاف انتظار هواداران، خیلی سریع رقم خورد.
سپاهان و پایان همکاری با ژوزه مورایس
رضاییان پس از ترک پرسپولیس به سپاهان رفت و یکی از مهرههای مهم این تیم شد. او در اصفهان نیز نمایشهای فنی قابل قبولی ارائه داد و از بهترین بازیکنان لیگ برتر بود، اما آرامش این همکاری نیز دائمی نشد. در ادامه مسیر، اختلافهایی میان او و ژوزه مورایس، سرمربی پرتغالی سپاهان به وجود آمد. هرچند جزئیات همه اختلافها به صورت رسمی منتشر نشد، در نهایت همکاری دو طرف به پایان رسید و رضاییان سپاهان را ترک کرد. نکته شایان توجه اینکه پس از این جدایی نیز رضاییان در فضای مجازی از واژههایی مانند «احترام» و «صداقت» استفاده کرد؛ ادبیاتی که پیشتر نیز در پایان همکاری با باشگاههای دیگر دیده شده بود.
استقلال؛ از سوگند به شرافت تا اختلاف با مدیران
آخرین فصل این داستان به استقلال مربوط میشود. رضاییان هنگام پیوستن به استقلال تلاش کرد تمام حواشی گذشته را کنار بگذارد و حتی در واکنش به برخی انتقادها اعلام کرد به شرافتش قسم میخورد که با نیت حرفهای به این تیم آمده است. او در طول فصل نیز یکی از بهترین بازیکنان استقلال بود، اما پایان همکاری دوباره با حاشیه همراه شد. در شرایطی که استقلال حدود هفت هفته از تمرینات پیشفصل و بدنسازی خود را پشت سر گذاشته بود، تصاویر منتشرشده از رضاییان در سفر به اسپانیا و حضور او در کنار هواپیمای شخصی ساشا سبحانی، بازتاب گستردهای در فضای مجازی پیدا کرد. همزمان شایعاتی درباره تلاش این بازیکن برای یافتن تیمی در خارج از ایران مطرح شد، اما در نهایت انتقالی انجام نشد و حالا او باید برای تعیینتکلیف آیندهاش به فوتبال ایران بازگردد. در همین مقطع نیز رضاییان با انتشار چند استوری مفصل بار دیگر از واژههای «بیاحترامی»، «اولتیماتوم»، «حفظ شأن» و «صداقت» استفاده کرد. او مدعی شد اگر بهجای تهدید و فشار، مذاکرهای محترمانه صورت میگرفت، بسیاری از مشکلات پیش نمیآمد. این ادبیات، شباهت زیادی به پیامهایی داشت که سالها قبل هنگام جدایی از پرسپولیس و سپاهان منتشر کرده بود.
یک الگوی تکراری؛ احترام یا ناتوانی در مدیریت اختلاف؟
اگر کارنامه باشگاهی رامین رضاییان را مرور کنیم، یک الگوی مشترک به چشم میخورد؛ تقریبا در هر تیمی که بازی کرده، پس از مدتی اختلافهایی با سرمربی، مدیران یا حتی همتیمیها شکل گرفته و پایان همکاری نیز معمولا با بیانیهها و استوریهایی درباره «احترام» همراه بوده است. از برانکو ایوانکوویچ تا ژوزه مورایس، از مدیران پرسپولیس تا مدیران استقلال، همگی در مقاطعی با این بازیکن وارد چالش شدهاند. در مقابل، رضاییان نیز همواره تأکید کرده مشکل اصلی، بیاحترامی به شخصیت حرفهای او بوده است. همین تضاد باعث شده نگاهها به او دوگانه باشد. عدهای معتقدند رضاییان فوتبالیستی است که بیش از اندازه روی شأن و جایگاه حرفهای خود حساس است و حاضر نیست هر رفتاری را بپذیرد. گروهی دیگر اما اعتقاد دارند تکرار این اختلافها در چند باشگاه مختلف، نشان میدهد او در مدیریت روابط و کنترل حاشیهها ضعف دارد. آنچه مسلم است، کیفیت فنی رضاییان هیچگاه محل تردید نبوده است؛ آمار درخشان او در تیم ملی، نقش تعیینکنندهاش در باشگاههای مختلف و تواناییهای هجومیاش این موضوع را ثابت میکند. اما در سوی دیگر، کارنامه باشگاهی او نیز نشان میدهد تقریبا هیچ همکاری مهمی بدون حاشیه به پایان نرسیده است. شاید اگر رضاییان میتوانست همان نظم و ثباتی را که در زمین مسابقه از خود نشان میدهد، در روابط حرفهایاش نیز حفظ کند، امروز نهتنها یکی از بهترین مدافعان راست تاریخ فوتبال ایران، بلکه یکی از کمحاشیهترین ستارههای نسل خود نیز محسوب میشد. اکنون باید دید مقصد بعدی او کدام تیم خواهد بود و آیا این بار چرخه همیشگی اختلاف و جدایی متوقف میشود یا دوباره جمله آشنای «به من احترام نگذاشتند» در پایان یک همکاری دیگر تکرار خواهد شد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.
