به گزارش گروه رسانهای شرق،
ایرج سبحانی، پزشک: نگاهی به سیر تحول مفهوم سلامت در جوامع غربی و مدرن، ما را متوجه جابهجایی تدریجی آن از یک الگوی بیماریمحور به سوی مفهومی ذهنیتر و سیال از رفاه و بهزیستی میکند. شگفتی این تحول در فاصلهای است که میان رشد و توسعه تکنولوژی در حوزه پزشکی مدرن و رویکرد جامعهشناختی از امر سلامت مشاهده میشود. در پهنای این فاصله، انتظار بیمار و رفتار پزشک تکمیلکننده یکدیگر نیستند. در این سری مقالات تلاش خواهیم کرد چگونگی رابطه پزشک با بیمار در ایران را با توجه به تحول جهانی مفهوم سلامت و کارورزی درمانی بررسی کنیم. گرچه پزشک مبتنی بر اصل بهرهوری از تازههای علم پزشکی و هرچه فنیترشدن آن سعی دارد شهروند ایرانی مانند سایر مردم در جهان از خدمات بهروزشده بهرمند شود؛ اما در بسیاری موارد ذهنیت شهروند منجر به وضعیتی شده که گاهی باعث انصراف بیمار از مراجعه به پزشک و گاهی برعکس منجر به مصرف بیرویه و پرهزینه کالاهای حافظ سلامت است. این ناهنجاری «مدرن» هم ریشه در گسستهای معرفتشناختی در سطح جهانی و هم در مدیریت نامتناسب عرضه و مصرف کالای درمانی در ایران، بهویژه ویژگیهای مربوط به نوع رابطه «درمانکننده» و «درمانجو» در جامعه دارد. در پرتو این نگاه تاریخی و میانرشتهای، مدیریت عرضه و مصرف کالای درمانی در ایران امروز، نقد و بررسی میشود: اعم از «حق فهم دقیق بیماری توسط بیمار» تا تحلیل جامع پدیده اُتانازی (مرگ خودخواسته) که تأملی فراتر از فرار به جلو یا تقلیل آن به ارزشگذاریهای سنتی را میطلبد.
در این میان، فهم دقیق و عمیق شهروند از درک این تحولات و حقوق پیرامون آنها، شناخت واقعگرایانه ناهنجاریهای سلامت، حدود حقوق بیمار و وظایف اجتماعی نسبت به آنها و مسئولیتپذیری پزشک و کارگاه تولید و ارائه کالاى سلامت، حائز اهمیت است.
رشد تکاملی مفهوم سلامت
امروزه سلامت به عرصه تعارضی میان تضمین ایمنی و مراقبتی نسبت به شهروند، تورم مقررات، کالاییسازی بهزیستی و بحران بیاعتمادی نسبت به کارورزان و نهادهای درمان بیماری، …
