رامین رضاییان نباید پول هنگفت بگیرد!

ورزش سه: سعید دقیقی که در آستانه شروع فصل جدید و پس از بروز اختلاف با مدیران پیکان از این تیم جدا شد، در برنامه شب‌های فوتبالی از مذاکراتی سخن گفت که می‌توانست مسیر مربیگری او را به یکی از نیمکت‌های بزرگ فوتبال ایران برساند.

ماجرا به ماه‌های پایانی لیگ بیست‌وچهارم بازمی‌گردد. پس از فسخ قرارداد پیتسو موسیمانه به دلیل پرداخت نشدن مطالباتش، سهراب بختیاری‌زاده به طور موقت هدایت استقلال را بر عهده گرفت و مدیران باشگاه همزمان مذاکرات طولانی خود با والتر ماتزاری را آغاز کردند. گفت‌وگو با مربی ایتالیایی پس از چند هفته به نتیجه نرسید و در نهایت میودراگ بوژوویچ، سرمربی وقت استقلال خوزستان، یک روز پیش از دربی به‌عنوان سرمربی جدید آبی‌ها انتخاب شد.

دقیقی حالا تأیید کرده است که نام او نیز در همان مقطع روی میز مدیران استقلال قرار داشت. او در پاسخ به این پرسش که دوست داشت فرصت هدایت کدام تیم را به دست بیاورد، گفت: «دو سه مرتبه بحث حضورم در تیم‌های بزرگ جدی شد. در یکی دو سال گذشته نیز مذاکراتی با استقلال انجام شد و تا مرحله‌ای پیش رفت، اما در نهایت این اتفاق رخ نداد و آقای بوژوویچ را انتخاب کردند.»

سرمربی سابق پیکان درباره علاقه‌اش به کار در تیم‌های پرطرفدار ادامه داد: «طبیعتاً دوست دارم در تیم‌های بزرگ کار کنم. استقلال یا پرسپولیس تفاوتی ندارد، چون من حرفه‌ای هستم و با همین نگاه کار می‌کنم.»

او سپس از مذاکرات چندباره با تراکتور پرده برداشت و گفت: «بحث حضورم در تراکتور نیز یکی دو بار بسیار جدی شد. حتی امسال هم صحبت‌هایی مطرح بود، اما قسمت نبود که این همکاری شکل بگیرد.»

دقیقی سابقه بازی با پیراهن تراکتور را در کارنامه دارد و همین پیشینه می‌توانست راه حضور او روی نیمکت تیم تبریزی را هموار کند. او در اشاره به این موضوع گفت: «قبلاً در تراکتور بازی کرده بودم و طبیعتاً شناخت و تعلق خاطری نسبت به آنجا داشتم.»

این صحبت‌ها نشان می‌دهد در روزهای پرابهام نیمکت استقلال پس از جدایی موسیمانه، علاوه بر گزینه‌های خارجی، نام دقیقی نیز به شکل جدی بررسی شده بود. او که آن زمان هدایت خیبر خرم‌آباد را بر عهده داشت، پیش‌تر نیز تأیید کرده بود مذاکراتش با استقلال قبل از انتخاب بوژوویچ انجام شده است. دقیقی در پایان آن فصل با خیبر به رتبه یازدهم رسید و سپس از این تیم جدا شد. حالا پس از جدایی از پیکان، این مربی بار دیگر در انتظار فرصتی تازه برای بازگشت به لیگ برتر است.

زمزمه اجرای قانون ۹۰ به ۱۰ در دربی پیش‌رو، حالا به یکی از بحث‌های مهم پیرامون دیدار استقلال و پرسپولیس تبدیل شده است.

دربی رفت این فصل قرار است طبق برنامه در اصفهان و ورزشگاه نقش جهان برگزار شود و در چنین شرایطی این احتمال مطرح شده که استقلال به عنوان تیم میزبان از سهم ۹۰ درصدی سکو‌ها برخوردار شود و تنها ۱۰ درصد از ظرفیت ورزشگاه در اختیار هواداران پرسپولیس قرار بگیرد.

در نگاه اول، اجرای چنین قانونی می‌تواند برای استقلال و هواداران این تیم یک اتفاق مثبت باشد. آبی‌پوشان در صورت اجرای قانون ۹۰ به ۱۰ از حمایت تعداد بیشتری از تماشاگران خود در ورزشگاه نقش جهان برخوردار خواهند شد و طبیعتاً فضای ورزشگاه نیز بیشتر به سود تیم میزبان خواهد بود. اما درست در همین نقطه یک چالش مهم شکل می‌گیرد که می‌تواند در آینده به اعتراض استقلال منجر شود.

مسأله اصلی این است که اگر قرار باشد قانون ۹۰ به ۱۰ اجرا شود باید شرایطی یکسان و عادلانه برای هر دو مسابقه رفت و برگشت دربی وجود داشته باشد.

نمی‌توان در مسابقه رفت که استقلال میزبان است و بازی در اصفهان برگزار می‌شود، این قانون را به سود آبی‌پوشان اجرا کرد و سپس در دیدار برگشت زمانی که پرسپولیس در ورزشگاه آزادی میزبان خواهد بود، همین قانون را برای سرخپوشان در نظر گرفت.

در چنین سناریویی عملاً استقلال متضرر خواهد شد. استقلال در بازی رفت، اگرچه میزبان است، اما مسابقه در ورزشگاه نقش جهان اصفهان برگزار می‌شود و شرایط میزبانی آن با یک بازی خانگی واقعی در ورزشگاه آزادی قابل مقایسه نیست.

اگر در ادامه پرسپولیس در ورزشگاه آزادی از قانون ۹۰ به ۱۰ استفاده کند، بخش عمده ظرفیت ورزشگاه در اختیار هواداران این تیم قرار می‌گیرد و استقلال عملاً از امتیاز میزبانی واقعی خود محروم خواهد شد.

به همین دلیل اگر قرار است قانون ۹۰ به ۱۰ اجرا شود، باید پیش از هر تصمیمی به عدالت در مجموع دو بازی توجه شود.

این قانون زمانی می‌تواند معنای واقعی خود را داشته باشد که هر دو تیم در شرایطی مشابه از آن بهره‌مند شوند. نمی‌توان یک مسابقه را در ورزشگاهی بی‌طرف یا خارج از خانه واقعی برگزار کرد و سهم ۹۰ درصدی را به تیم میزبان داد و سپس در مسابقه برگشت، همان قانون را در ورزشگاه خانگی تیم مقابل اجرا کرد.

از همین رو استقلالی‌ها با اجرای قانون ۹۰ به ۱۰ در بازی رفت، در صورتی که قرار باشد در بازی برگشت نیز همین قانون در ورزشگاه آزادی به سود پرسپولیس اجرا شود، موافق نخواهند بود چرا که در این صورت، آنچه در ظاهر یک امتیاز برای استقلال به نظر می‌رسد، می‌تواند در مجموع دو بازی به ضرر آبی‌پوشان تمام شود.

راهکار منطقی‌تر می‌تواند این باشد که متولیان برگزاری مسابقات برای اجرای قانون ۹۰ به ۱۰ عجله نکنند. با توجه به شرایط ورزشگاه آزادی و آماده نبودن این ورزشگاه برای میزبانی دربی، بهتر است اجرای این قانون به زمانی موکول شود که ورزشگاه آزادی آماده باشد و هر دو تیم بتوانند در شرایطی برابر از مزیت میزبانی و سهم تماشاگران خود استفاده کنند.

در چنین شرایطی، شاید منطقی باشد که در فصل جاری هر دو دیدار رفت و برگشت دربی در اصفهان برگزار شود و سهم سکو‌ها نیز به صورت مساوی میان هواداران استقلال و پرسپولیس تقسیم شود.

این تصمیم می‌تواند از شکل‌گیری هرگونه اعتراض بعدی جلوگیری کند و اجازه ندهد تصمیمی که در ابتدا با هدف ایجاد عدالت گرفته شده، در نهایت به محل اختلاف میان دو باشگاه تبدیل شود.

بنابراین، موضوع فقط این نیست که استقلال در بازی رفت ۹۰ درصد سکو‌های نقش جهان را در اختیار داشته باشد. مسأله اصلی نحوه اجرای این قانون در مجموع دو مسابقه است.

اگر قرار باشد امتیاز ۹۰ به ۱۰ در اصفهان به استقلال داده شود و سپس همین امتیاز در ورزشگاه آزادی به پرسپولیس برسد، تردید‌های جدی درباره عادلانه بودن این تصمیم شکل خواهد گرفت.

به نظر می‌رسد متولیان برگزاری دربی باید پیش از تصمیم نهایی تمام جوانب این موضوع را بررسی کنند. شاید صبر کردن تا آماده شدن ورزشگاه آزادی و اجرای قانون ۹۰ به ۱۰ از فصل آینده تصمیمی منطقی‌تر و کم‌حاشیه‌تر باشد.

در غیر این صورت، قانونی که قرار است به عنوان یک امتیاز برای تیم میزبان اجرا شود، ممکن است در ادامه به یکی از بحث‌برانگیزترین مسائل پیرامون دربی تبدیل شود.

به هرحال این قانون در شرایطی که هر دو بازی رفت و برگشت در یک ورزشگاه برگزار شود، نمی‌تواند مشکل‌آفرین و حاشیه‌ساز باشد.

انتهای پیام/

به گزارش ایران ورزشی، در هفته‌های پس از پایان رقابت‌های جام جهانی ۲۰۲۶ و منتهی به آغاز فصل جدید رقابت‌های باشگاهی در فوتبال جهان، به موضوع عدم حضور بازیکنان ایرانی در کشورهای مطرح فوتبال جهان و اروپا پس از رقابت‌های جام جهانی پرداخته بودیم. جایی که برخلاف دوره‌های گذشته، خبری از انتقال بازیکنان ایرانی به لیگ‌های معتبر که خودشان را در رقابت‌های جام جهانی به‌خوبی نشان داده بودند، نبود و بازیکنان ایرانی، همچنان جایی در لیگ‌های معتبر اروپایی ندارند. هفته گذشته در یکی از مطالب این صفحه از روزنامه، این موضوع را مورد بررسی قرار دادیم که در بین ۴۵تیم برتر رده‌بندی فیفا که بخشی از آنها در جام جهانی ۲۰۲۶ حضور داشتند و تعداد محدودی نیز موفق به حضور در جام جهانی نشده بودند، تنها تیم ایران است که در حال حاضر هیچ نماینده‌ای در پنج لیگ معتبر اروپایی ندارد و به نظر این روند با بازگشت مهدی طارمی به فوتبال آسیا ادامه پیدا خواهد کرد.

بهترین بازیکنان هم خواهان نداشتند!

نکته جالب در مورد شرایط بازیکنان لژیونر در فوتبال ایران این است که حتی بهترین بازیکنان ایران در جام جهانی هم با توجه به شرایط سنی خود، پیشنهادات مناسبی برای حضور در لیگ‌های معتبر دریافت نکردند. علیرضا بیرانوند پیشنهادی برای حضور در بشیکتاش ترکیه دریافت کرد اما در نهایت در لیگ ایران ماندگار شد. رامین رضاییان که بهترین بازیکن ایران در رقابت‌های جام جهانی بود، در ۳۷سالگی به بازی در فولاد و لیگ ایران ادامه داد، محمد محبی که در نخستین بازی مقابل نیوزیلند گلزنی کرد به تیم ریه‌کا در لیگ کرواسی رفت و حالا شنیده می‌شود که قرار است شاهد پیوستن مهدی طارمی به یکی از تیم‌های لیگ امارات باشیم که به احتمال قوی الوصل امارات خواهد بود. شاید حضور علیرضا جهانبخش در تیم اکسلسیور هلند باتوجه به فصل ناکامی که در بلژیک سپری کرده بود، قدمی نسبتاً قابل ‌قبول در کارنامه کاپیتان تیم ملی باشد اما جهانبخش هم در اولین بازی خود برای تیم جدیدش مقابل آیندهوون، ۱۶دقیقه به میدان رفت و او احتمالاً یکی از گزینه‌های نیمکت‌نشینی این تیم هلندی باشد.

لژیونرهای موفق؛ غایبان تیم ملی!

یکی از نکات جالبی که در خصوص شرایط بازیکنان لژیونر فوتبال ایران در این فصل وجود دارد، شرایط بهتر بازیکنانی است که در جام جهانی ۲۰۲۶ و اردوهای اخیر تیم ملی نتوانستند رضایت امیر قلعه‌نویی را جلب کنند. در لیگ امارات همچنان شاهد درخشش سردار آزمون هستیم و در فوتبال اروپا نیز آماده‌ترین لژیونر این فصل فوتبال ایران، اللهیار صیادمنش بوده که در هر بازی برای تیم جدید خود یعنی لخ‌پوزنان، کیفیت بالایی را از خود به نمایش گذاشته است. همچنین احتمال پیوستن محمدجواد حسین‌نژاد به ریوآوه در لیگ معتبر پرتغال نیز وجود دارد و همین موضوع نشان می‌دهد که چطور بازیکنان جوان غایب در تیم ملی، بیشتر توجه باشگاه‌های اروپایی را به خود جلب کرده‌اند.

سن و سال، معیار اول انتخاب اروپایی‌ها

شرایط لژیونرهای ایرانی پس از جام جهانی ۲۰۲۶ بدون حتی یک انتقال بزرگ بیشتر از هر موضوعی، توجه ویژه باشگاه‌های بزرگ و لیگ‌های مطرح اروپایی را به بازیکنان جوان و آینده‌دار نشان می‌دهد. در واقع باشگاه‌های مطرح سطح اول فوتبال جهان، بیشتر با استفاده از داده‌های آماری و ابزارهای استعدادیابی که اکنون در اختیار این باشگاه‌ها قرار دارد، سعی در برنامه‌ریزی بلندمدت برای آینده خود دارند تا اینکه بخواهند صرفاً ستارگانی را با مبالغ گرانقیمت برای مدتی کوتاه به خدمت بگیرند. در چنین شرایطی بازیکنان تیمی که رکورد مسن‌ترین ترکیب تاریخ جام جهانی را شکسته، طبعاً مورد توجه باشگاهای سطح اول یا حتی سطح دوم فوتبال اروپا نیستند و این موضوع باعث شده تا شرایط لژیونرهای فوتبال ایران، به دوره پیش از شروع دوران کاری کارلوس کی‌روش در تیم ملی و زمان سرمربیگری مربیانی چون افشین قطبی و علی دایی در تیم ملی برگردد؛ زمانی که استخوان‌بندی اصلی تیم ملی، متشکل از بازیکنان لیگ برتر و ستارگان حاضر در کشورهای حوزه خلیج فارس بود و فوتبال ایران جایی در ویترین جهانی فوتبال نداشت.

انتهای پیام/