تب سلفی با سلبریتیها طی یک دهه اخیر از یک علاقه ساده به «بیماری اجتماعی» تبدیل شده است. این عطش برای دیده شدن به جایی رسیده که «شکارچیان سلفی» حتی حریم مرگ و مراسم های سوگواری را هم نادیده میگیرند؛ درست مثل اتفاق هوایی که در مراسم خاکسپاری اکبر عبدی رخ داد و در آن سماجت برخی برای گرفتن عکس، باعث عصبانیت شدید هنرمندان و سوگواران شد.
از نگاه جامعهشناسانی چون دکتر قرائیمقدم و روانشناسانی مثل دکتر آذر دخت داوری، ریشه این رفتار در «بیهویتی» و کمبود عزتنفس چنین افرادی است. آنها معتقدند در دنیای لایک و بازنشر، سلفی با چهرههای مشهور کوتاهترین راه برای کسب «اعتبار نمادین» و فرار از گمنامی است. در عین حال دکتر داوری تأکید میکند که شهرت، هرگز مجوز تخطی از مرزهای احترام و حریم خصوصی دیگران نیست.
در نهایت، این پدیده نشان میدهد که در عصر شبکههای اجتماعی، «دیده شدن» برای برخی مهمتر از «احترام گذاشتن» شده است. تا زمانی که نیاز به دیده شدن بر اخلاق جمعی غلبه کند، حریمهای انسانی در برابر دوربینهای گوشی تبدیل به یک قاب ساده برای رقابت در فضای مجازی خواهند شد.
