گروه فرهنگ و هنر| هنوز کسی فیلم را درست ندیده، اما ظاهراً همه درباره موفقیتش مطمئناند. تصاویر فرش قرمز منتشر شده، چند بازیگر مشهور جلوی دیوار لوگوها لبخند زدهاند، مهمانان اکران خصوصی یکی پس از دیگری استوری گذاشتهاند، ویدئوی ورود ستارهها وایرال شده، چند اینفلوئنسر با هیجان درباره «یک تجربه متفاوت» حرف زدهاند و خبرگزاریها هم عکسهای مراسم را منتشر کردهاند. صبح فردا اگر شبکههای اجتماعی را ورق بزنید، احتمالاً احساس میکنید با پدیده تازه سینمای ایران روبهرو شدهاید. فقط یک چیز میان این همه هیاهو کمی گم شده است: خود فیلم.
تبلیغات همیشه بخشی از صنعت سینما بوده و فیلم بدون دیده شدن شانسی برای رسیدن به مخاطب ندارد. حتی در بحثهای رسمی سینمای ایران نیز سالهاست بر اهمیت تقویت تبلیغات داخلی فیلمها تأکید میشود. مسئله امروز جای دیگری است. مرز میان «تبلیغ یک فیلم» و «ساختن تصور موفقیت برای یک فیلم» باریکتر شده است.
روابط عمومی حرفهای میتواند پیش از آنکه کیفیت یک اثر در افکار عمومی سنجیده شود، روایتی درباره آن بسازد. روایتی که میگوید این فیلم مهم است، همه دربارهاش حرف میزنند، چهرههای مشهور آن را دیدهاند و شما احتمالاً تنها کسی هستید که هنوز بلیت نخریدهاید.
موفقیت پیش از نمایش فیلم
اکران خصوصی زمانی مراسمی جانبی برای معرفی یک اثر بود. امروز خودش میتواند تبدیل به یک محصول رسانهای مستقل شود.گاهی عکس مهمانان بیشتر از نقد فیلم دیده میشود. لباس بازیگر روی فرش قرمز بیشتر از فیلمنامه بحث ایجاد میکند. حضور یک زوج مشهور، برخورد دو سلبریتی یا چند ثانیه ویدئوی حاشیهای میتواند نام فیلم را ساعتها در شبکههای اجتماعی بچرخاند، بیآنکه کسی درباره میزانسن، روایت یا کیفیت بازیها حرفی زده باشد.
اکرانهای مردمی و حضور بازیگران نیز سالهاست بخشی از بسته تبلیغاتی فیلمها هستند و شبکههای اجتماعی قدرت این ابزار را چند برابر کردهاند. پیشتر هم درباره پیوند اینستاگرام، حضور بازیگران در اکرانها و تبلیغات سینمایی نوشته شده و البته تأکید شده که تعداد بالای دنبالکنندگان یک هنرمند الزاماً موفقیت تجاری فیلم را تضمین نمیکند.
همین نکته مهم است. روابط عمومی میتواند «توجه» بخرد، اما …
