هفت صبح| بیماری سرطان پس از پائولو روسی و جیان لوکا ویالی، جان یکی دیگر از اسطورههای فوتبال ایتالیا را گرفت و این بار؛ فرانکو بارهسی! جوزپه بارهسی برادر فرانکو که 2 سال از او بزرگتر بود یک آثمیلانی متعصب بود که از آکادمی اینترمیلان (رقیب آثمیلان) فوتبالش را آغاز کرد و به سطوح بالا رسید. سرنوشت فرانکو (بارهسی) برادر کوچکتر اما عجیب و متفاوت بود؛ فرانکو عاشق اینترمیلان بود اما به دلیل جثه کوچکش در تستهای این باشگاه مردود شد تا راهی تیم رقیب شود.
کوچولو (لقب فرانکو بارهسی) خیلی زود جای خودش را در تیم میلان باز کرد و خاطر هوش دفاعی، جایگیری بینقص و رهبری فوقالعاده، یکی از بهترین مدافعان تاریخ فوتبال لقب گرفت. با حضور آریگو ساکی و سپس فابیو کاپلو، بارهسی به رهبر خط دفاعی یکی از قدرتمندترین تیمهای تاریخ فوتبال تبدیل شد. در کنار مالدینی، کاستاکورتا و تاسوتی، خط دفاعی افسانهای میلان را تشکیل داد. او سالها بازوبند کاپیتانی را بر بازو بست و نقش مهمی در قهرمانیهای داخلی و اروپایی باشگاه داشت. بسیاری از مهاجمان بزرگ دنیا، بازی مقابل او را یکی از سختترین تجربههای دوران حرفهای خود میدانستند.
بارهسی با وجود قد نهچندان بلند (یک متر و 76 سانتیمتر)، به لطف هوش تاکتیکی، جایگیری فوقالعاده و زمانبندی دقیق در تکلها، تقریبا همیشه مهاجمان را مهار میکرد. او استاد اجرای آفسایدگیری بود و از بهترین لیبروهای تاریخ فوتبال محسوب و همواره با فرانس بکنباوئر اسطوره فوتبال آلمان مقایسه میشد. توانایی رهبری، پاسهای دقیق از خط دفاع و آرامش در شرایط سخت، او را به الگویی برای نسلهای بعدی مدافعان تبدیل کرد.
فرانکو بارهسی بین سالهای 1982 تا 1994 بیش از 80 بار پیراهن تیم ملی ایتالیا را بر تن کرد. او در چهار جامجهانی حضور داشت و سالها رهبر خط دفاعی آتزوری بود. بارهسی به خاطر شخصیت آرام، قدرت رهبری و عملکرد کماشتباه، یکی از قابلاعتمادترین بازیکنان تاریخ تیم ملی ایتالیا محسوب میشد که در مهمترین مسابقات بازوبند کاپیتانی را بر بازو میبست.بارهسی تمام دوران حرفهای خود را در میلان سپری کرد و افتخارات فراوانی به دست آورد. او 6 قهرمانی سری A، 3 قهرمانی جام باشگاههای اروپا (لیگ قهرمانان اروپا)، دوجام بینقارهای، 3 سوپرجام اروپا و 4 سوپرجام ایتالیا را کسب کرد. این چهره فراموش نشدنی یکی از پرافتخارترین کاپیتانهای تاریخ میلان است و در موفقیتهای بزرگ این باشگاه نقش اساسی داشت.
فرانکو بارهسی فقط یک مدافع بزرگ نبود؛ او به نماد وفاداری و رهبری در فوتبال نیز تبدیل شد. مردی که تمام 20 سال دوران حرفهای خود را در میلان سپری کرد و پس از بازنشستگی، باشگاه پیراهن شماره 6 او را برای همیشه بایگانی کرد؛ افتخاری که نصیب کمتر بازیکنی میشود.
فرانکو بارهسی نه تیپ و استایل پائولو مالدینی را داشت و نه به اندازه رود گولیت، فانباستن و فرانک ریکارد مثلث هلندی آثمیلان برایش تبلیغ شد اما اسم او همیشه و تا ابد در صدرفهرست برترین مدافعان تاریخ فوتبال جهان قرار دارد و برای هواداران میلان، همیشه یک اسطوره جاودانه خواهد بود. روحش شاد و یادش گرامی باد...
