ساماندهی کودکان کار در ایران سالهاست که به یک چرخه شکست تبدیل شده است. در حالی که بهزیستی با ایجاد مراکز «شوق زندگی» ادعای توانمندسازی میکند، تناقض شدید در آمارها باعث تردید میشود. سلمان حسینی، رئیس اورژانس اجتماعی، میگوید آمار کودکان تحت پوشش در چهار ماهه اول ۱۴۰۵ به ۸۳۳۷ نفر رسیده که نسبت به سال قبل کاهش یافته است. او تاکید میکند که کار کودک یک «معلول» است نه «علت» و ریشهاش در فقر و اعتیاد والدین است.
اما در مقابل، فعالان حوزه مثل نگار ماهری میگویند این کاهش آماری فقط مربوط به کودکان خیابانی است و هزاران کودک در کارگاههای زیرزمینی اصلاً دیده نمیشوند. از نظر آنها، طرحهای فعلی فقط «ماکیاژ شهری» - زیباسازی ظاهری شهر- برای خالی نشان دادن خیابانهاست و تا فقر ریشهای حل نشود، این اقدامات فقط مسکن هستند. حقیقت این است که تا آمارهای متناقض یکپارچه نشود و دستگاه های مسئول دست به دست هم ندهند، کودکان همچنان در میان وعدهها و واقعیتهای تلخ خیابان، کودکی خود را گم میکنند.
