هفت صبح| دهههاست که موسیقی در ایران مسیری پرپیچوخم و دشوار را پشت سر میگذارد؛ مسیری که در آن در کنار ظهور استعدادهای درخشان، شاهد افولهای خاموش و فرصتهای ازدسترفته هم بودهایم. در این میان، آموزش موسیقی همیشه یکی از پایههای اصلی این هنر به شمار میرفته است. اما این پایه تا چه اندازه محکم و منسجم است؟
برای پیدا کردن پاسخ این پرسش، سراغ «محمد کاظمزاده»، نوازنده کلارینت و مدیرمسئول یک آموزشگاه موسیقی رفتیم؛ هنرمندی که سالها روی صحنه ساز زده و در کنار تجربه اجرا، سالهاست با فضای آموزش موسیقی و دغدغههای هنرجویان هم سروکار دارد. کاظمزاده در دفتر کارش، میان نتها، پارتیتورها و سازهایی که هرکدام بخشی از زندگی حرفهای او را روایت میکنند از تجربههایش میگوید؛ از روزهایی که تدریس را آغاز کرد، از بینظمیهایی که در نظام آموزشی موسیقی وجود دارد و گاهی مسیر هنرجو را از همان ابتدا تغییر میدهد و از هزینههایی که برای بسیاری ادامه دادن یک علاقه را به رویایی دور تبدیل کرده است.
با این حال، حرفهای او فقط از مشکلات و بنبستها نیست. در میان همه این دشواریها، هنوز امیدهایی وجود دارد؛ امید به هنرجوهایی که با علاقه ادامه میدهند، به معلمهایی که با وجود مشکلات دست از کار نمیکشند و به نسلی که شاید بتواند مسیر آموزش موسیقی را تغییر دهد. آنچه در ادامه میخوانید، حاصل گفتوگویی است با هنرمندی که معتقد است یکی از جدیترین آسیبهای موسیقی امروز ایران، نه کمبود استعداد که نبود یک استاندارد آموزشی منسجم و قابل اتکاست.
در ایران بسیاری از نوازندگان اجبارا تدریس میکنند
ماجرای محمد کاظمزاده از جایی آغاز میشود که یک نوازنده احساس میکند صحنه و اجرا بهتنهایی کافی نیست و باید تجربه و دانشش را با دیگران به اشتراک بگذارد. خودش ورود به تدریس را ادامه طبیعی مسیر نوازندگیاش میداند و میگوید: «البته که هنوز هم خودم را یک هنرجو میدانم و همواره در حال یادگیری هستم.» به گفته کاظمزاده، علاقه به انتقال تجربه و فراهم کردن شرایط یادگیری برای علاقهمندان، مهمترین انگیزه او برای ورود به تدریس بوده است.
این هنرمند باور دارد که جنس هنر و تدریس در هم تنیده است. او با اشاره به تاثیرات عمیق موسیقی بر روان انسانها …
