هفت صبح| اولین شکست تیم ملی ژاپن در لیگ ملتهای والیبال در نیمه نهایی این رقابتها برابر آمریکا رقم خورد تا ساموراییهای شایسته از صعود به فینال باز بمانند. نصرت رحمانی شاعر نوگرا و معاصر کشورمان شعر معروفی دارد و میگوید: آغاز انهدام چنین است/ اینگونه بود/ آغاز انقراض سلسلة مردان/ تنها بر سنگ گور من بنویسید/ یک جنگنجو که نجنگید/ اما شکست خورد...
حالا حکایت تیم ملی والیبال ایران چنین است که نجنگید اما شکست خورد! این حرف ما نیست و خود روبرتو پیاتزا سرمربی ایتالیایی تیم ملی کشورمان پیش از آخرین بازی در لیگ ملتها برابر ترکیه دست روی نقطه ضعف بزرگ ملیپوشان ایرانی گذاشت و گفت:«مشکل اصلی تیم این است که بازیکنان تیم ملی ایران خیلی زود تسلیم میشوند و باید پرسید میل و اشتیاق برای پیشرفت کجاست؟»ممکن است خود روبرتو پیاتزا جواب این سوال را بداند اما بهترین پاسخ را باید در عملکرد سالهای اخیر تیم ملی ژاپن به ویژه لیگ ملتها جستجو کرد.لوران تیلیه سرمربی فرانسوی تیم ملی والیبال ژاپن همیشه از نظم مثالزدنی شاگردانش حرف میزند اما آنچه او را وادار به ستایش میکند روحیه جنگندگی و مبارزهطلبی آنهاست.لوران تیلیه درباره نظم مثالزدنی ژاپنیها نیز توضیح جالبی داده و میگوید: «هسته اصلی کار من این است که آنها را تشویق کنم گاهی قوانین را زیر پا بگذارند. من از آن دست مربیانی نیستم که فقط دستورالعمل بدهد اما آنها بسیار منظم و گروهی عمل میکنند.»
سرمربی فرانسوی تیم ملی ژاپن همچنین معتقد است شاگردانش هرگز در مسابقات کم نمیآورند و با تمام وجود و تا آخرین ثانیه انرژی خود را میگذارند تا بازنده نباشند و خودش را هم متحیر میکنند.
یادآوری میکنیم؛ ژاپن در لیگ ملتهای والیبال 2026، 13 پیروزی متوالی کسب کرد و در چهاردهمین دیدار مقابل آمریکای قدرتمند آن هم با نتیجه 3بر2 باخت و از رسیدن به فینال بازماند.
اما ما چه کردیم؟
حذف شدیم و خودمان را گول زدیم که در حال تغییر نسل هستیم و باید باز هم امیدوار بمانیم! یادش بهخیر! یک نسل طلایی با سعید معروف، محمد موسوی، شهرام محمودی، امیر غفور، فرهاد قائمی و ... داشتیم که در دوران این نسل، آرزوی ژاپنیها گرفتن یک ست از ما بود و حالا آنها با سرعت نور پیشرفت کردهاند والیبال ایران درجا زده است. به راستی مشکل کجاست؟انتخابهای نهچندان درست ملیپوشان و چهرههای تازه مطرح شده در والیبال ایران، فکر کردن به قراردادهای مالی و قرار گرفتن افراد نادرست در جایگاههای درست(!) همه و همه دست به دست هم داد که امروز تماشاگر ژاپنیها باشیم و افسوس بخوریم.
در چنین شرایطی شاید مربی بزرگتر از روبرتو پیاتزا هم نتواند این کشتی به گل نشسته را به ساحل آرامش برگرداند. ترس بزرگتر آن است که تیم ملی و اساسا والیبال ایران به شکست، ناکامی و حذف عادت کرده و فاصله با ژاپن بیشتر و بیشتر شود.
این احتمال هم وجود دارد دیگر خواب شکست دادن والیبال ژاپن را ببینیم مگر آنکه طرز تفکر والیبال و والیبالیستهای ایرانی عوض شود. مگر آنکه مدیرانی در رأس قرار بگیرند که... در این رابطه باز هم حرف داریم!
