درنگی بر زندگی ایرج و نسبت سیاست فرهنگی با بزرگان موسیقی

هفت صبح|  مرگ یک هنرمند بزرگ همیشه پایان یک زندگی نیست، گاهی آغاز یک پرسش است. حسین خواجه‌امیری در ۹۴ سالگی رفت، همان مردی که نامش روی شناسنامه چیز دیگری بود و در گوش مردم، «ایرج» ماند. مردی با حنجره‌ای که انگار برای سکوت ساخته نشده بود. صدای ایرج فقط خوش نبود، هیبت داشت. اوج که می‌گرفت، آواز در گلویش حالت نمایش قدرت پیدا نمی‌کرد، طبیعی بود مثل موجی که بلند می‌شود چون سرشت دریا همین است.

تحریرهایش استوار، کشیده و پرتوان بود و در دل همان صلابت، لطافتی پنهان جریان داشت. شاید همین ترکیب غریب بود که لقب «پهلوان آواز» را چنین برازنده‌اش کرد. در موسیقی ایرانی صداهای زیبا فراوان‌اند اما هر صدای زیبایی صاحب شخصیت نمی‌شود. صدای ایرج شخصیت داشت، چند ثانیه کافی بود که صاحب حنجره شناخته شود.

  ‌کودکی زیر سقف آواز …