۱۴ روزی که ایران در برف ناپدید شد
به گزارش هفت صبح، زمستان سال ۱۳۵۰ با موجی از سرمای کمسابقه آغاز شد، اما از ۱۴ بهمن شرایط بهسرعت رنگ بحران به خود گرفت. بارش برف و وزش کولاک، بخش وسیعی از کشور را دربر گرفت؛ از شمالغرب تا مناطق مرکزی و بخشهایی از جنوب.در برخی شهرها، برف تا ۳۶ ساعت بدون وقفه بارید. ارتفاع برف در بسیاری از مناطق روستایی به سه متر رسید و در برخی نقاط نیز گزارشهایی از انباشت هشتمتری برف منتشر شد؛ ارتفاعی که خانهها، دامها، جادهها و حتی روستاها را بهطور کامل زیر خود پنهان کرد.
همزمان، دمای هوا نیز سقوطی بیسابقه را تجربه کرد. در فیروزکوه دما به منفی ۳۶ درجه سانتیگراد رسید و در بخشهایی از خراسان، دماسنجها منفی ۳۷ درجه را ثبت کردند.
کشوری که در چند روز فلج شد
با ادامه بارشها، ارتباط بسیاری از شهرها و روستاها با جهان بیرون قطع شد. جادههای اصلی کشور یکی پس از دیگری بسته شدند و عملیات امدادرسانی در بسیاری از مناطق عملاً غیرممکن بود.روز ۱۹ بهمن ۱۳۵۰ شرایط به مرحلهای رسید که در تعدادی از شهرها وضعیت فوقالعاده اعلام شد. بسیاری از روستاها روزها و حتی هفتهها هیچ راه ارتباطی با بیرون نداشتند و ساکنان آنها در میان برف و سرمای شدید گرفتار شدند. روستاهایی که از روی نقشه محو شدند
یکی از تلخترین روایتهای این بوران، نابودی کامل برخی روستاها بود.
بر اساس گزارشهای منتشرشده، نزدیک به ۲۰۰ روستا بهطور کامل زیر برف مدفون شدند یا در اثر شدت کولاک از بین رفتند.
در منطقه سمیرم، ۱۲ روستا زیر برف دفن شدند. در ارتفاعات گیلان بیش از هزار نفر جان خود را از دست دادند. در اردکان فارس و روستاهای اطراف آن، خسارتها بسیار گسترده بود و گزارشها از تلفات سنگین حکایت داشت.در روستاهای کاکان یاسوج و کمهر سپیدان نیز گزارشهایی منتشر شد که نشان میداد هیچ بازماندهای در آنها باقی نمانده است.
در شمالغرب کشور، نزدیک مرز ایران و ترکیه، روستای شکلاب همراه با حدود ۱۰۰ نفر از …
