هفت صبح| مسئله افزایش قیمت بنزین همواره حساسیتبرانگیز و پرچالش بوده است؛ چه آن زمانی که در دولت محمود احمدینژاد از ۸۰ تک تومانی به ۱۰۰ تومان و بعدتر ۴۰۰، ۷۰۰ و در نهایت به هزار تومان افزایش یافت و چه در زمان دولت حسن روحانی که ناگهان و بدون اطلاع قبلی قیمت بنزین سه برابر افزایش یافت و به سه هزار تومان رسید و همین افزایش سه برابری قیمت بنزین در زمان خود باعث اعتراضات گسترده شد و البته هزینههای سنگینی نیز بر کشور تحمیل شد.
حالا و زیرسایه سنگین جنگ بار دیگر مسئله افزایش قیمت مطرح شده است. اما اینبار شاید با دفعات گذشته یک فرق اساسی دارد؛ آنکه پیش از بالارفتن قیمت بنزین تقریبا همه کالاها با چند برابر افزایشقیمت روبهرو شدهاند و مردم قبل از آنکه بخواهند بار فشار بالا رفتن نرخ بنزین را تحمل کنند، از جهات دیگر زندگی معیشتی خود را در معرض تهدید و تحدید دیدهاند و به گفته بسیاری از کارشناسان در صورت تصمیمی حساسیتبرانگیز از سوی تصمیمسازان محتمل است که کشور بار دیگر با یک بحران اجتماعی-سیاسی روبهرو شود.
استدلال دولت و منتقدان
دولت میگوید از یک سو تولید داخلی بنزین کاهش یافته است و به دلیل حملات آمریکا و اسرائیل توان افزایش تولید فعلا وجود ندارد و از سوی دیگر امکان واردات بنزین نیز به دلیل محاصره دریایی نیست. پزشکیان باور دارد وقتی میزان بنزین در کشور کم شده، مصرف نیز باید کاهش یابد. دولت نیز یکی از ابزارهای کاهش مصرف را پایین آوردن سهمیه بنزین و بالا بردن نرخ آن میداند. از طرفی به نظر میرسد دولت از رهگذر افزایش قیمت بنزین میخواهد بخشی از کسریهای خود را جبران کند.
پزشکیان میگوید دلیلی ندارد بنزین را ۱۳۰ هزار تومان بخریم و ۳ هزار تومان عرضه کنیم اما منتقدان تصمیم افزایش قیمت بنزین باور دارند در شرایط بحرانی شدید اقتصادی، افزایش قیمت بنزین با توجه به وضعیت اقتصادی ایران میتواند به عصبانیت مردم منجر شود. علاوه بر این وقتی مردم به نرخ جهانی حقوق و دستمزد دریافت نمیکنند، نمیتوان انرژی را با آنها به قیمت جهانی حساب کرد.
دیگر آنکه برخی مهمترین وظیفه دولت را عبور از جنگ اخیر میدانند و میگویند هر تصمیمی که منجر به آشفتگی اجتماعی شود، میتواند زمینه سوءاستفاده مهاجمان را فراهم کند …
