هفت صبح| صبح هنوز از راه نرسیده اما صدای دستگاه اکسیژن در خانه پیچیده است. گوشه اتاق، تختی که تا چند وقت پیش فقط در بیمارستان دیده میشد، حالا جای تخت معمولی را گرفته است. کنار آن، چند بسته دارو، دستگاه فشارخون، پالساکسیمتر و وسایل پزشکی چیده شده و شلنگ باریکی تا صورت بیمار کشیده شده است. مادر خانواده هم آرام کنار تخت نشسته و هر چند دقیقه یکبار حال بیمار را چک میکند.اینجا خانه است اما حالوهوای بیمارستان دارد. خانهای که قرار بود محل استراحت و دورهمی باشد، حالا بخشی از روز و شبش با دارو، دستگاه و مراقبت از بیمار میگذرد.
آخرین گزینه
برای خانوادههایی که از پس هزینه بستری برنمیآیند، آوردن بیمار به خانه گاهی تنها راهی است که باقی میماند. تخت بیمارستانی، دستگاه اکسیژن، ساکشن، تشک مواج و چند وسیله دیگر، کمکم وارد اتاق خانه میشوند.اما ماجرا فقط خرید تجهیزات نیست. بیمار به مراقبت نیاز دارد. کسی باید داروهایش را بهموقع بدهد، حالش را زیر نظر بگیرد و شبها بالای سرش باشد.
اینجاست که یکی از اعضای خانواده، بدون اینکه پرستار باشد، مسئولیتی را بر عهده میگیرد که برای آن آموزش ندیده است. البته همه بیماران را نمیتوان در خانه نگه داشت. برخی بیماریها و شرایط حاد، نیاز به مراقبت بیمارستانی دارند و تاخیر در درمان میتواند خطرناک باشد. با این حال، وقتی هزینه درمان بالا میرود، مرز میان انتخاب و اجبار برای یک خانواده باریک میشود و یک اتاق معمولی خانه، آرامآرام شکل اتاق بیمارستان و حتی شاید اتاق مراقبتهای ویژه را به خود میگیرد.
بهای یک اتاق بیمارستانی در خانه
برای بعضی خانوادهها، وقتی بیمار به خانه برمیگردد، اولین چیزی که لازم است یک تخت بیمارستانی است. یک تخت ساده حدود ۶ تا ۷ میلیون تومان قیمت دارد و مدلهای برقی و چندشکن به ۳۰ میلیون تومان و بیشتر میرسند. تشک مواج هم بسته به مدل، از حدود ۴ میلیون تومان شروع میشود و مدلهای پیشرفتهتر تا ۲۰ یا ۲۵ میلیون تومان قیمت دارند.
اگر بیمار مشکل تنفسی داشته باشد، هزینهها بیشتر میشود. دستگاه اکسیژنساز پنجلیتری حدود ۳۱ تا ۴۷ میلیون تومان قیمت دارد و مدلهای پیشرفتهتر ممکن است به ۶۰ تا ۸۰ میلیون تومان برسد. ساکشن خانگی هم حدود ۵ تا ۱۳ میلیون …
