
اما هر اصلاحی، زمانی موفق خواهد بود که فعالان اقتصادی احساس کنند شفاف بودن، برای آنها مزیت ایجاد میکند، نه هزینه بیشتر.امروز یکی از دغدغههای بسیاری از مؤدیان مالیاتی، دقیقاً از همین نقطه آغاز میشود. بسیاری از فعالان اقتصادی که تمامی معاملات خود را در سامانهها ثبت میکنند، اظهارنامه ارائه میدهند و اطلاعات خود را بهصورت شفاف افشا میکنند، گاهی با فرآیندهایی روبهرو میشوند که این احساس را ایجاد میکند شفافیت، بیش از آنکه امتیاز باشد، مسئولیت و هزینه بیشتری به همراه دارد.یکی از نمونههای قابل تأمل، نحوه رسیدگیهای سیستمی در برخی پروندههای مالیات بر ارزش افزوده است. در مواردی مشاهده میشود که سامانه، صرفاً بر اساس اطلاعات همان دوره مالی، بدهی مؤدی را محاسبه میکند؛ در حالی که ممکن است اعتبار مالیاتی یا مانده بستانکاری از دورههای قبل وجود داشته باشد که در جمع نهایی اظهارنامه اثرگذار است. نتیجه چنین وضعیتی، آغاز فرآیندهای اداری، اعتراض و رسیدگی برای مؤدی است؛ فرآیندی که اگر از ابتدا اطلاعات بهصورت کامل در محاسبات لحاظ میشد، شاید اساساً ضرورتی برای آن وجود نداشت.این مسئله تنها یک اختلاف عددی نیست. هر پرونده مالیاتی، ساعتها زمان مؤدی، کارشناسان مالیاتی و هیئتهای رسیدگی را درگیر میکند. در بسیاری از موارد نیز مؤدی برای اثبات حقی تلاش میکند که قبلاً خود آن را در اظهارنامهاش اعلام کرده است.موضوع دیگر، تناسب میان تخلف و ضمانت اجراست. در همه نظامهای حقوقی دنیا، میان اشتباه، تخلف و تقلب تفاوت وجود دارد. کسی که درآمد خود را پنهان کرده، با کسی که اطلاعات را اظهار کرده اما در ثبت یا ارسال آن تأخیر داشته، رفتار یکسانی دریافت نمیکند. این تفکیک، یکی از اصول عدالت …












