فاطمه وثوقی؛ پژوهشگر حوزه آب در شرایطی که جهان با بحران کم آبی و تغییرات اقلیمی دستوپنجه نرم میکند، مدیریت منابع آبی دیگر یک مسئله صرفاً زیستمحیطی نیست؛ بلکه به معادلهای پیچیده در امنیت اقتصادی و توسعه پایدار تبدیل شده است.
در این میان، فاضلاب شهری و صنعتی، سالها به عنوان یک معضل پایانناپذیر شناخته میشد، اما امروز با ورود هوش مصنوعی به صنعت آب و فاضلاب، این معضل در حال تبدیل شدن به یک فرصت طلایی برای بازچرخانی آب و مهار هدررفت سرمایههای ملی است.
یکی از بزرگترین چالشهای تصفیهخانههای سنتی، نبود نظارت لحظهای بر کیفیت فاضلاب ورودی و خروجی است. تغییرات ناگهانی در ترکیبات شیمیایی یا بیولوژیکی فاضلاب، معمولاً با تأخیر چندساعته یا چندروزه شناسایی میشود؛ تأخیری که میتواند به معنی خروج حجم عظیمی از پساب غیراستاندارد و هدررفت فرصت بازچرخانی باشد. مطالب پیشنهادی جام جهانی ۲۰۲۲ (۱۴۰۱) در قطر میدانی برای پیروزی در نبرد ذهنیت ها ۱۴۰۱/۰۸/۰۹ نامیرای مردنی ۱۴۰۴/۰۸/۱۱
سیستمهای مبتنی بر هوش مصنوعی، با استفاده از سنسورهای هوشمند و شبکههای عصبی، قادرند کیفیت آب را در هر ثانیه پایش کرده و در کسری از ثانیه، تنظیمات لازم را در فرآیند تصفیه اعمال کنند. این پایش هوشمند، ضمن افزایش کیفیت پساب تولیدی، از هدررفت انرژی و مواد شیمیایی مصرفی نیز جلوگیری میکند و بهرهوری کلی تصفیهخانهها را به سطحی بیسابقه ارتقا میدهد.
بر اساس آمارهای جهانی، حدود سی تا چهل درصد از آب تولیدی در شبکههای توزیع، به دلیل نشت و فرسودگی خطوط، هدر میرود.
در صنعت فاضلاب، خرابی تجهیزات تصفیه و پمپاژ نیز هزینههای سرسامآوری را به بودجه شهرداریها و شرکتهای آبفاضلاب تحمیل میکند. اینجاست که سیستمهای نگهداری و تعمیرات پیشبینیکننده مبتنی بر یادگیری ماشین، نقش تعیینکنندهای پیدا میکنند.
این سیستمها با تحلیل دادههای ارتعاش، دما، فشار و جریان، پیش از وقوع خرابی، زمان و مکان دقیق آن را پیشبینی کرده و امکان اقدام پیشگیرانه را فراهم میسازند. پیادهسازی این فناوری در شبکههای …
