مریم مرادی| دکتری مدیریت کسب کار از دانشگاه تهران گاهی بزرگترین اشتباه یک مدیر، انتخاب اشتباه نیست. وابستگی بیش از حد به یک انتخاب درست است.
ممکن است یک محصول بسیار موفق داشته باشید، یک مشتری بزرگ بخش قابلتوجهی از درآمدتان را تأمین کند، یک تأمینکننده بهترین قیمت بازار را ارائه دهد یا یک کانال فروش، بیشترین مشتری را برایتان جذب کند.
همهچیز در ظاهر عالی است. تا زمانی که یک اتفاق غیرمنتظره رخ دهد. مطالب پیشنهادی جزئیات نرخ رسمی ۴۶ ارز/ نرخ ۲۴ ارز کاهش یافت ۱۴۰۰/۰۵/۰۴ تجارت ۱۰ میلیارد دلاری ایران در یک ماه ۱۴۰۰/۱۲/۱۸
مشتری بزرگ قراردادش را تمدید نمیکند.
تأمینکننده دچار مشکل میشود.
قیمت مواد اولیه ناگهان افزایش پیدا میکند.
یک پلتفرم فروش سیاست خود را تغییر میدهد.
یا رفتار مشتریان بهدلیلی که از قبل قابل پیشبینی نبوده، تغییر میکند.
در این نقطه مشخص میشود که موفقیت امروز یک کسبوکار، لزوماً به معنای آمادگی آن برای فردا نیست.
در ادبیات مدیریت، تنوع معمولاً بهعنوان یکی از راهکارهای کاهش ریسک شناخته میشود؛ اما از منظر پادشکنندگی، موضوع عمیقتر است. تنوع فقط برای تقسیم ریسک نیست؛ برای ایجاد اختیار است.
کسبوکاری که تنها یک مسیر برای تأمین، فروش، درآمد یا رشد دارد، حتی اگر آن مسیر در شرایط فعلی بسیار سودآور باشد، در برابر تغییرات ناگهانی آسیبپذیر است. اما سازمانی که چند گزینه واقعی در اختیار دارد، در زمان بحران مجبور نیست از صفر شروع کند؛ میتواند مسیر خود را تغییر دهد.
البته اینجا یک سوءبرداشت رایج وجود دارد.
پادشکنندگی به معنای این نیست که هر کسبوکاری باید دهها محصول، مشتری، بازار یا کانال فروش داشته باشد. تنوع بیهدف میتواند خودش به منبع پیچیدگی، هزینه و ناکارآمدی تبدیل شود. مسئله، «بیشتر داشتن» نیست؛ مسئله، «گزینه داشتن» است.
یک شرکت ممکن است سه تأمینکننده داشته باشد، اما هر سه در یک منطقه جغرافیایی قرار داشته باشند. در ظاهر متنوع است، اما در برابر یک بحران منطقهای …
