امیر محمدی – دانش آموخته مدیریت عالی کسب و کار مدیر مجموعه پارس مدیکالو آکادمی امیرسان در نگاه سنتی به مدیریت، فرض بر این بود که با یک معادله خطی ساده روبهروییم: «پرداخت بیشتر، مساوی است با انگیزه و تلاش بیشتر». اما تجربیات چند سال اخیر در فضای کسبوکار و بازارهای کار پویا نشان میدهد که این فرمول قدیمی دیگر مثل گذشته کار نمیکند.
امروز مدیران زیادی را میبینیم که با وجود افزایشهای مکرر حقوق و تخصیص پاداشهای مالی، همچنان با مسئله کاهش تعلق خاطر، ریزش نیروهای کلیدی و افت خروجی واقعی مواجهاند. سوال این است که چرا ابزارهای نقدی، اثرگذاری سابق خود را در ایجاد انگیزه و بهرهوری از دست دادهاند؟
برای پاسخ به این مسئله باید به نحوه شکلگیری رفتارهای انسانی در سازمان نگاه کنیم. واقعیت این است که ابزارهای مالی و دریافتی پرداختی، نقشی شبیه به «سقف و دیوار» در یک بنا را دارند؛ وجودشان برای استقرار نیروی کار ضروری است و کمبودشان فوراً باعث نارضایتی و ترک سازمان میشود، اما به خودی خود شوقی برای ممانعت از رکود یا ایجاد تحول ایجاد نمیکنند. مطالب پیشنهادی تکنیک های ایجاد انعطافپذیری تیمی در کسبوکار ۱۴۰۵/۰۱/۲۱ نسخه واحد ممنوع؛ چرا مدیریت خوب همیشه به «کجا» و «کی» بستگی دارد؟ ۱۴۰۵/۰۳/۰۸
وقتییک پرداخت مالی انجام میشود، پس از مدت کوتاهی در ذهن کارمند به یک «سطح پایه و حق مکتسبه» تبدیل میشود. اتکای مداوم به این ابزار برای تحریک بهرهوری، سازمان را وارد مسابقهای پرهزینه و بیانتها میکند که در آن، هزینهها به … …
