مرتضی ایراندوست (کارشناس ارشد مدیریت صنعتی) – مهندس مجتبی ایراندوست پس از «استعفای خاموش»،«اخراج خاموش» و «استخدام خاموش»، اصطلاح دیگری در حوزه منابع انسانی تحت عنوان »ارتقای خاموش«ترند شده است.
«ارتقای خاموش» پدیده جدیدی است که کارمندان آن را در محیط کار خود حس میکنند؛ پدیدهای که دقیقاً نقطه مقابل «استعفای خاموش» قرار دارد.ارتقا خاموش زمانی رخ میدهد که مسئولیتهای اضافی بدون ارتقا شغلی یا افزایش حقوق متناسب به کارمند واگذار میشود.
این روش، راهکاری زیرکانه و پنهانی برای شرکتهاست تا بدون صرف هزینه برای استخدام نیروهای جدید یا اعطا ارتقا شغلی، بهرهوری را افزایش دهند. در واقع ارتقای خاموش به رویه مدیریتیِ زیر گفته میشود: مطالب پیشنهادی سازمانهای یادگیرنده ۱۴۰۲/۰۵/۲۷ سودای فروش ۱۴۰۱/۱۲/۰۵
– افزایش حجم کار و مسئولیتهای کارمندان بدون افزایش حقوق، تغییر عنوان شغلی، یا رسمیتبخشیِ اداری به وظایف اضافی
– واگذاری کار بیشتر به یک کارمند نسبت به همکارانی که مسئولیتها یا عناوین شغلی مشابهی دارند
– اضافهکردن وظایف کارمندِ جداشده (استعفاداده) به بار کاریِ موجود
این شیوه ممکن است در کوتاهمدت یک راهحل به نظر برسد، اما با مرور زمان روحیه افراد را فرسوده میکند، به فرسودگی شغلی دامن میزند و اعتماد را تضعیف میسازد. ارتقا خاموش فشار و کار اضافیِ مضاعفی را بر دوش پرسنل میگذارد و میتواند به قیمت از دست رفتن کارمندان وفادار و ارزشمند، افزایش نرخ خروج نیروها و ایجاد یک فرهنگ سازمانی مسموم تمام شود. ارتقای خاموش اغلب به چند دلیل رخ میدهد:
– محدودیتهای بودجه: ممکن است شرکتها بخواهند توانایی شما را در مدیریت نقشهای بزرگتر آزمایش کنند، بدون اینکه متعهد به افزایش حقوق یا تغییر عنوان شغلی شوند.
– ارزیابی سازمانی: کارفرمایان قبل از اعطای ارتقای رسمی، نحوه عملکرد شما را در مواجهه با مسئولیتهای بالاتر میسنجند.
– ساختارهای سازمانی تخت: در برخی شرکتها، با وجود افزایش حجم کار، عناوین یا نقشهای …
