| پیام ما| اقتصاد ایران این روزها با تورم مزمن و کاهش قدرت خرید خانوارها دستوپنجه نرم میکند و در این میان، صنایع دستی روستایی یکی از بزرگترین قربانیان این وضعیت بوده است. با این حال، همین بخش میتواند به یکی از مهمترین موتورهای اشتغالزایی محلی و حفظ میراث فرهنگی تبدیل شود؛ به شرط آنکه سیاستگذاری از شعار به اقدام ساختاری برسد. نخستین گام، ایجاد تقاضای پایدار و تضمینی از سوی نهادهای دولتی و شرکتهای خصولتی است. اگر دستگاههای دولتی ملزم شوند بخش قابل توجهی از اقلام دکوراتیو، هدایای سازمانی و سوغات همایشهای رسمی را از تولیدکنندگان صنایع دستی ایرانی تهیه کنند، گردش مالی چشمگیری برای این بخش رقم میخورد. چنین الزامی میتواند با تکیه بر قوانین موجود حمایت از هنرمندان و خرید تضمینی دولتی عملی شود، بدون آنکه نیازی به ساختارهای تازه باشد. پیامد جانبی این سیاست هم کماهمیت نیست: کاهش وابستگی به کالاهای وارداتی مشابه و تقویت هویت فرهنگی در فضاهای رسمی و دیپلماتیک. اما تقاضای دولتی بهتنهایی کافی نیست. هنرمند روستایی باید راهی برای رسیدن به مصرفکننده شهری داشته باشد، بدون آنکه خودش بار لجستیک، بازاریابی و وصول وجه را به دوش بکشد. اینجاست که پلتفرمهای فروش داخلی – از دیجیکالا و باسلام تا شیپور – میتوانند نقش حلقه واسط را ایفا کنند. این پلتفرمها با ارائه خدمات بستهبندی استاندارد، حمل از طریق پست یا تیپاکس، و روایتگری بصری محصول؛ یعنی عکس و ویدئویی که داستان پشت هر اثر دستی را روایت میکند، میتوانند اعتماد خریدار شهری را جلب کنند. تجربه برخی تعاونیها نشان داده که همین ادغام ساده میان تولید روستایی و پلتفرم دیجیتال، میتواند فروش ماهانه را چند برابر کند. دولت نیز میتواند با یارانه حملونقل برای سفارشهای صنایع دستی و راهاندازی بخش ویژه «حمایت از هنر ایرانی» در این پلتفرمها، این زنجیره را تقویت …
