نینیبان: «میخوام همین الان برام بخری!» «چرا برای من این کار رو نمیکنی؟» «دوستم اینو داره، منم باید داشته باشم!» اگر این جملهها برایتان آشناست، احتمالاً با کودکی روبهرو هستید که به دریافت مداوم خواستههایش عادت کرده است. توقع داشتن در کودکان تا حدی طبیعی است، اما وقتی کودک تصور میکند والدین باید همیشه خواستههای او را برآورده کنند، این رفتار میتواند به مرور به یک الگوی پایدار تبدیل شود. خبر خوب این است که با چند تغییر ساده در شیوه برخورد والدین میتوان این چرخه را متوقف کرد؛ بدون اینکه رابطه عاطفی با کودک آسیب ببیند.
توقع بیجا در کودکان از کجا میآید؟
کودکان بهتدریج یاد میگیرند که رفتارشان چه نتیجهای به دنبال دارد. اگر کودک هر بار با گریه، اصرار، قهر یا لجبازی در نهایت به خواستهاش برسد، ممکن است به این نتیجه برسد که پافشاری کردن بهترین راه رسیدن به خواستههاست.
البته همیشه تقصیر والدین نیست. مقایسه با دوستان، تبلیغات، شبکههای اجتماعی، فضای خانواده و حتی تلاش والدین برای جبران کمبود وقت میتواند در شکلگیری توقعات زیاد نقش داشته باشد.
گاهی هم والدین از ترس ناراحتشدن کودک، نه گفتن را دشوار میدانند. نتیجه این میشود که «نه» گفتن به یک خواسته، به یک کشمکش طولانی تبدیل میشود و والد در نهایت برای پایاندادن به دعوا کوتاه میآید. بین نیاز و خواسته کودک تفاوت بگذارید
یکی از اولین قدمها برای اصلاح این رفتار، تشخیص تفاوت میان نیاز و خواسته است. کودک به امنیت، محبت، توجه، تغذیه مناسب، استراحت و فرصت بازی نیاز دارد؛ اما لزوماً به هر اسباببازی، لباس یا وسیلهای که میخواهد نیاز ندارد.
این تفاوت را میتوان با زبانی ساده برای کودک توضیح داد. مثلاً به جای اینکه بگویید «تو همیشه چیزهای بیخود میخواهی»، بگویید: «میفهمم این اسباببازی رو دوست داری، اما داشتنش الان ضروری نیست.»
این جمله هم احساس کودک را تأیید میکند و هم مرز مشخصی برای خواسته او میگذارد. «نه» گفتن را یاد بگیرید
یکی از مهمترین مهارتهای والدین، توانایی نه گفتن بدون احساس گناه است. نه گفتن به معنای بیمحبتی نیست. کودک باید یاد بگیرد که همه خواستههایش قرار نیست برآورده شوند.
وقتی پاسخ شما منفی است، بهتر است وارد توضیحهای طولانی …
