اگر نوزادتان با شنیدن صدای جاروبرقی ناگهان میپرد، با دیدن یک فرد ناآشنا گریه میکند یا وقتی از اتاق خارج میشوید بیقرار میشود، لزوماً جای نگرانی نیست. نوزادان از همان ماههای اول زندگی به صداها، نور، حرکت و تغییرات محیط واکنش نشان میدهند و با رشد مغز و شناخت بیشتر دنیای اطراف، بعضی ترسها و اضطرابها طبیعیتر میشوند.
اما نوزاد دقیقاً از چه چیزهایی میترسد و والدین برای آرام کردن او چه کاری میتوانند انجام دهند؟ صدای بلند و ناگهانی؛ یکی از اولین ترسهای نوزاد
صدای ناگهانی و شدید مانند افتادن یک وسیله، بوق ماشین، جاروبرقی یا صدای بلند تلویزیون میتواند نوزاد را بترساند. در ماههای ابتدایی، این واکنش بیشتر به شکل رفلکس مورو یا واکنش از جا پریدن دیده میشود؛ نوزاد ممکن است دستها و پاهایش را ناگهان باز کند، پلک بزند یا شروع به گریه کند.
این واکنش بهخودیخود به معنی ترس شدید یا مشکل عصبی نیست. بهتر است در چنین شرایطی صدا را کم کنید، نوزاد را در آغوش بگیرید و با صدایی آرام با او صحبت کنید. ترس از افراد ناآشنا
ممکن است نوزادی که قبلاً بهراحتی در آغوش دیگران میرفت، ناگهان با دیدن یک فرد ناآشنا شروع به گریه کند یا صورتش را به سمت مادر و پدر برگرداند. ترس از غریبهها بخشی طبیعی از رشد اجتماعی کودک است و معمولاً از حدود ۶ ماهگی به بعد بیشتر دیده میشود.
در این مرحله بهتر است اجازه دهید کودک با سرعت خودش با افراد جدید آشنا شود. نزدیک شدن ناگهانی، بغل کردن اجباری یا اصرار برای تماس چشمی میتواند اضطراب او را بیشتر کند. ترس از جدا شدن از مادر و پدر
یکی از رایجترین نگرانیهای نوزادان، دور شدن مراقب اصلی است. کودک ممکن است وقتی مادر از اتاق بیرون میرود گریه کند، به او بچسبد یا حتی هنگام خواب بهدنبال حضورش بگردد.
اضطراب جدایی بخشی طبیعی از رشد است و معمولاً در فاصله ۶ ماهگی تا ۳ سالگی دیده میشود.
برای کمک به نوزاد، هنگام ترک کردن او خداحافظی کوتاه و آرامی داشته باشید و تا حد امکان روال مشخصی ایجاد کنید. بازیهای سادهای مثل «دالی موشه» نیز میتوانند به کودک کمک کنند کمکم درک کند …
