«سرعت پرتاب جنگندهها از ناو هواپیمابر» فرآیندی مهندسیشده و نفسگیر است که نیروی گرانش را به چالش میکشد و آنها را در مدتزمانی کوتاه به اوج میرساند.
ناوهای هواپیمابر، ستون فقرات نیروی دریایی مدرن، برای گسترش برد عملیاتی خود به قابلیتهای تیکآف و فرود سریع جتهای جنگنده متکی هستند. این شناورهای عظیم، از زمان جنگ جهانی اول تاکنون، میزبان سیستمهای پرتابی بودهاند که هواپیماها را با شتابی خیرهکننده به آسمان میفرستند. فرآیند پرتاب نیازمند کاتاپولتهای قدرتمند است که در دهههای اخیر پیشرفتهای چشمگیری داشتهاند. این شتاب ناگهانی، چالشی بزرگ برای خلبانان محسوب میشود. سرعت پرتاب جنگندهها از ناو هواپیمابر .”>
جنگندهها برای برخاستن از ناوهای هواپیمابر به کاتاپولتها متکی هستند که در دو نوع بخار و الکترومغناطیسی (EMALS) موجودند. این سیستمها باید سرعت پرتاب جنگندهها از ناو هواپیمابر را به حدود ۱۶۵ مایل بر ساعت (حدود ۲۶۵ کیلومتر بر ساعت) برسانند تا هواپیما در کمتر از ۲ ثانیه از حالت سکون به پرواز درآید. این شتاب ناگهانی فشار زیادی معادل ۳ تا ۴ جی را به مدت ۲ تا ۳ ثانیه به بدن خلبان وارد میکند. در حالی که ناوهای کلاس نیمیتز (Nimitz-class) از کاتاپولتهای بخار استفاده میکنند که برای هر پرتاب …
