ناوهای هواپیمابر، ستون فقرات نیروی دریایی مدرن، برای گسترش برد عملیاتی خود به قابلیتهای تیکآف و فرود سریع جتهای جنگنده متکی هستند. این شناورهای عظیم، از زمان جنگ جهانی اول تاکنون، میزبان سیستمهای پرتابی بودهاند که هواپیماها را با شتابی خیرهکننده به آسمان میفرستند. فرآیند پرتاب نیازمند کاتاپولتهای قدرتمند است که در دهههای اخیر پیشرفتهای چشمگیری داشتهاند. این شتاب ناگهانی، چالشی بزرگ برای خلبانان محسوب میشود. سرعت پرتاب جنگندهها از ناو هواپیمابر .”>
جنگندهها برای برخاستن از ناوهای هواپیمابر به کاتاپولتها متکی هستند که در دو نوع بخار و الکترومغناطیسی (EMALS) موجودند. این سیستمها باید سرعت پرتاب جنگندهها از ناو هواپیمابر را به حدود ۱۶۵ مایل بر ساعت (حدود ۲۶۵ کیلومتر بر ساعت) برسانند تا هواپیما در کمتر از ۲ ثانیه از حالت سکون به پرواز درآید. این شتاب ناگهانی فشار زیادی معادل ۳ تا ۴ جی را به مدت ۲ تا ۳ ثانیه به بدن خلبان وارد میکند. در حالی که ناوهای کلاس نیمیتز (Nimitz-class) از کاتاپولتهای بخار استفاده میکنند که برای هر پرتاب ۱۲۰۰ پوند بخار مصرف میکنند، ناوهای جدیدتر به سمت فناوریهای پیشرفتهتر حرکت کردهاند. کاتاپولتهای الکترومغناطیسی (EMALS)؛ آینده پرتاب جنگندهها .”>
سیستم پرتاب هواپیمای الکترومغناطیسی یا EMALS (Electromagnetic Aircraft Launch System) که اولین بار در ناو یواساس جرالد آر. فورد (USS Gerald R. Ford) به کار گرفته شد، انقلابی در این صنعت ایجاد کرده است. این سیستم با استفاده از یک موتور القایی خطی، جنگندهها را از ۰ به بیش از ۱۸۰ مایل بر ساعت (حدود ۲۹۰ کیلومتر بر ساعت) میرساند. یواساس جان اف. کندی (USS John F. Kennedy) نیز بهزودی به این سیستم مجهز خواهد شد. بیشتر بخوانید: پرندگان روی سیم را برق میگیرد؟
کاتاپولتهای EMALS نهتنها کارایی انرژی بالاتری دارند و هزینهها را کاهش میدهند، بلکه نیاز به تجهیزات زیر عرشه پرواز را بهطور قابل توجهی کمتر میکنند و توانایی پرتاب طیف وسیعتری از هواپیماهای سنگینتر را فراهم میآورند. هر دو سیستم بخار و EMALS میتوانند در صورت نیاز، هر ۲۰ ثانیه یک هواپیما را پرتاب کنند. با ورود بیشتر ناوهای کلاس فورد به خدمت، ناوهای کلاس نیمیتز به تدریج بازنشسته خواهند شد. Post Views: 1 برچسب هاناو هواپیمابر کپی لینک لینک کپی شد
