به گزارش سیتنا، گرین استفاده خود از هوش مصنوعی را «ناسالم» توصیف کرد، اما تأکید داشت که از آن برای یافتن منابع تحقیقاتی استفاده میکند، نه نوشتن فیلمنامه.
ماجرای Hank Green؛ نماد یک مشکل بزرگتر
این ماجرا نشاندهنده یک شکاف بزرگ در درک ما از تأثیرات روانی هوش مصنوعی است.
منطقه خاکستری وابستگی به هوش مصنوعی
بحث درباره تأثیرات روانی هوش مصنوعی معمولاً بین دو قطب تقسیم میشود: استفاده ظاهراً بیخطر در یک سو و موارد آشکارا مشکلدار شامل مراقبتهای روانپزشکی، توهم و روانپریشی در سوی دیگر. اما بین این دو، فضایی وسیع و مبهم وجود دارد که در آن استفاده ممکن است بهتدریج به عادت اجباری، وابستگی یا استفاده ناسالم تبدیل شود، بدون اینکه به یک بحران آشکار منجر شود. هنک گرین خود را در این فضا میبیند و احتمالاً بسیاری دیگر نیز در همین وضعیت قرار دارند.
طراحی چتباتها برای درگیر کردن کاربران
با توجه به نحوه طراحی مدلهای زبانی بزرگ، این موضوع نباید تعجبآور باشد. چتباتهای هوش مصنوعی ذاتاً برای ادامه مکالمه و درگیر کردن کاربران ساخته شدهاند. کارشناسان این را یکی از عوامل اصلی «روانپریشی هوش مصنوعی» میدانند و در شکایتهای حقوقی نیز به اولویتبندی درگیری کاربران بر رفاه آنها اشاره شده است. برخی ارائهدهندگان حتی هشدارهایی برای استراحت پس از جلسات طولانی اضافه کردهاند.
نشانههای وابستگی ناسالم
گزارشهای فزایندهای نشان میدهد که افراد بهطور غریزی به چتباتها روی میآورند تا مشکلات خود را حل کنند، تصمیم بگیرند یا اطمینان خاطر کسب کنند. برخی نیز پیوندهای عاطفی قوی با هوش مصنوعی ایجاد میکنند که در صورت قطع ارتباط، منجر به اندوه میشود. این الگوها یادآور سالهای اولیه رسانههای اجتماعی است که نگرانیها درباره تأثیر آنها بر سلامت روان و استفاده اجباری، دولتها را به اعمال محدودیتهایی مانند ممنوعیت برای کودکان و نوجوانان سوق داد.
نتیجهگیری
ماجرای هنک گرین نمونهای از نوع دیگری از وابستگی به هوش مصنوعی است که در سایه باقی مانده است. جمعآوری شواهد کافی برای درک کامل تأثیرات این فناوری سالها طول خواهد کشید، اما گزارشهای اولیه نشان میدهد که استفاده ناسالم …
