به گزارش فرتاک نیوز،
حسادت زمانی ایجاد میشود که کودک تصور کند فرد دیگری چیزی را که برای او مهم است از او گرفته یا ممکن است جایگاه او را تهدید کند. در کودکان، این «چیز مهم» معمولاً شامل توجه والدین، محبت، زمان اختصاصی، اسباببازی، جایگاه در خانواده یا تحسین دیگران است.
برای مثال، کودک ممکن است با دیدن اینکه مادر مدت زیادی نوزاد را در آغوش گرفته بگوید: «این بچه رو دوست داری، منو دوست نداری». در بسیاری از موارد، منظور واقعی کودک این نیست که والدین او را دوست ندارند؛ بلکه میخواهد بگوید: «من هم به توجه و محبت تو نیاز دارم.» چرا کودکان حسودی میکنند؟
ترس از دست دادن توجه والدین یکی از رایجترین دلایل حسادت است، بهویژه پس از تولد فرزند دوم. کودک بزرگتر ممکن است ببیند والدین زمان زیادی را صرف مراقبت از نوزاد میکنند و احساس کند قبلاً مادر بیشتر برای او وقت داشته است.
مقایسه شدن با دیگران نیز حسادت را افزایش میدهد. جملههایی مانند «ببین خواهرت چقدر خوب نقاشی میکشه» ممکن است کودک را به این نتیجه برساند که ارزش او با دیگران سنجیده میشود.
کودکان به عدالت حساس هستند و ممکن است در واکنش به تفاوتها احساس بیعدالتی کنند. اما عدالت همیشه به معنای برابر بودن نیست؛ کودک سهساله و هفتساله طبیعتاً نیازها و قوانین متفاوتی دارند.
تولد خواهر یا برادر جدید یکی از مهمترین موقعیتهایی است که حسادت را آشکار میکند. کودک ممکن است دوباره شیشه شیر بخواهد، شبادراری کند، بچسبد یا با لحن کودکانه حرف بزند؛ این رفتارها نوعی پسرفت موقت برای دریافت دوباره توجه و اطمینان از محبت والدین است.
اولین کار والدین چیست؟
احساس کودک را انکار نکنید. گفتن «تو نباید حسودی کنی» باعث نمیشود کودک احساس خود را خاموش کند؛ بهتر است احساس را نامگذاری کنید: «فکر کنم ناراحتی چون من امروز بیشتر حواسم به کوچولوی جدید بود.»
به کودک اطمینان بدهید که محبت والدین تقسیم نمیشود. توضیح دهید: «عشق مامان به تو کم نشده. من هم تو رو دوست دارم و هم خواهرت رو.» این جمله باید با رفتار نیز همراه باشد.
هر روز زمانی را فقط به کودک اختصاص دهید. حتی ۱۵ تا ۲۰ دقیقه در روز میتواند کافی باشد؛ در این زمان تلفن …
