به گزارش فرتاک نیوز؛ براساس اطلاعات منتشر شده، توافق جدید شامل توسعه ۱۷ میدان راهبردی در کمربند نفتی اورینوکو و دریاچه ماراکایبو میشود. این میادین دارای ذخایر اثباتشدهای حدود ۶۵ میلیارد بشکه هستند که بیش از یکپنجم کل ذخایر نفت ونزوئلا را شامل میشود. دونالد ترامپ اشاره کرده است که آمریکا با همکاری بخش خصوصی، کنترل اکثریتی بر این ذخایر خواهد گرفت. گزارش آسوشیتدپرس نیز از تشکیل شرکتی جدید با سهم مؤثر ۵۵ درصدی طرف آمریکایی در تولید و حقوق توسعه این میادین خبر داده است. بخشی از نفت تولیدی قرار است با قیمت تمامشده به آمریکا منتقل شود تا نیازهای پالایشگاهها و نیازهای نظامی این کشور را تأمین کند.
دولت ونزوئلا مدت همکاری انرژی با آمریکا را ۲۵ سال اعلام کرده، اما گزارشهایی از اعطای حقوق توسعه صدساله به شرکت مشترک نیز وجود دارد. این ابهام میتواند یکی از نقاط ضعف توافقی باشد که آینده ثروت ملی ونزوئلا را تحت تأثیر قرار میدهد.
نفت در تاریخ ونزوئلا تنها یک منبع درآمد نبوده، بلکه ستون دولت و هویت ملی این کشور تلقی میشود. ملیشدن صنعت نفت در سال ۱۹۷۶ و تأسیس شرکت ملی نفت ونزوئلا (PDVSA) نقطه عطفی در انتقال قدرت تصمیمگیری به دولت بود. در سالهای اخیر، دولت هوگو چاوز نیز کنترل اکثریتی بر عملیات نفتی را تأکید کرده است.
توافق سال ۲۰۲۶ اهمیت تاریخی دارد. پنجاه سال بعد از ملیشدن صنعت نفت، اکنون ساختاری شکل گرفته که طرف آمریکایی با سهم مؤثر ۵۵ درصدی در تولید و دسترسی بلندمدت به نفت، به عنوان شریک اصلی مطرح شده است. با این حال، این تحول نباید به معنای انتقال رسمی مالکیت ذخایر تلقی شود، چراکه طبق قانون اساسی ونزوئلا، ذخایر معدنی و هیدروکربنی متعلق … …
