به گزارش خبرآنلاین، مداخله نظامی ایالات متحده آمریکا در کاراکاس و بازداشت نیکلاس مادورو، رئیسجمهور سابق ونزوئلا، نه تنها به بحران سیاسی چنددههای این کشور پایان نداد، بلکه با انعقاد یک توافق نفتی جنجالی و بازطراحی موازنه قدرت، ابعاد تازهای به پدیده کلاسیک «نفرین نفت» (Resource Curse) بخشید. اعلام واگذاری کنترل اکثریت ۱۷ میدان نفتی بزرگ ونزوئلا به یک کنسرسیوم آمریکایی، بیش از آنکه محرک توسعه باشد، تضمینکننده بقای سیاسی رهبران غیرمنتخبی است که توافقهای اقتصادی را بر بازگشت دمکراسی ترجیح دادهاند.
به نوشته رسانهها شواهد میدانی و اسناد حقوقی نشان میدهد واشنگتن با به کارگیری نفوذ اطلاعاتی، فرایند گذار دمکراتیک را به سمتی هدایت کرده که منافع بلندمدت انرژی و امنیت منطقهای آمریکا تأمین شود؛ حاشیهنشین کردن ماریا کورینا ماچادو، رهبر اپوزیسیون ونزوئلا و برنده جایزه صلح نوبل و برجستهسازی چهرههای کمشناختهشدهای نظیر دینورا فیگرا، رئیس مجمع ملی در تبعید، نمونه بارز این سیاست است. ابعاد توافق نفتی ترامپ و رودریگز؛ واگذاری ۶۵ میلیارد بشکه نفت
دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا در واکنشی رسانهای توافق اخیر را «بزرگترین معامله نفتی تاریخ جهان» خواند و مدعی شد این پیمان کنترل اکثریت بیش از ۶۵ میلیارد بشکه از ذخایر نفت خام سنگین ونزوئلا در کمربند اورینوکو و دریاچه ماراکایبو را در اختیار آمریکا قرار میدهد. با این حال، ارزیابیهای فنی نشان میدهد آمریکا مالک مستقیم این ذخایر نخواهد شد، بلکه در قالب یک شرکت چندملیتی، مدیریت و بهرهبرداری از ۱۷ میدان نفتی را برای یک دوره ۵۰ ساله (قابل تمدید تا ۱۰۰ سال) عهدهدار میشود.
دلسی رودریگز، رئیسجمهور موقت ونزوئلا که پس از برکناری مادورو توسط واشنگتن گام به گام قدرت خود را تثبیت کردهاست، توافق مذکور را گامی برای بازسازی پس از زلزلههای مرگبار اخیر و جلب ۱۰۰ میلیارد دلار سرمایهگذاری خارجی دانست. با این حال، کارشناسان بر این باورند که احیای زیرساختهای فرسوده شرکت ملی نفت ونزوئلا (PDVSA) نیازمند سالها زمان و هزینههای گزاف است و تأثیر کوتاهمدتی بر بازار جهانی انرژی نخواهد داشت. جزئیات فنی و مالی بزرگترین معامله نفتی ترامپ …
