هند بر لزوم حفظ صلح در مرزهای چین تأکید کرد

همشهری: چای به تنهایی نمی‌تواند از سرطان جلوگیری کند یا خطر ابتلا به آن را کاهش دهد. با این حال می‌تواند یک افزودنی مغذی به عنوان یک الگوی غذایی سالم باشد.

دکتر آمار ریواری، رئیس بخش انکولوژی پرتودرمانی در «لومینیس هلت» می‌گوید: چای حاوی تعدادی از ترکیبات گیاهی است که خواص آنتی‌اکسیدانی و ضدالتهابی دارند و برخی مطالعات ارتباطی بین مصرف چای و کاهش خطر ابتلا به برخی سرطان‌ها پیدا کرده‌اند.

او در ادامه هشدار می‌دهد که شواهد انسانی متناقض است و ما نمی‌توانیم بگوییم نوشیدن چای به خودی خود از سرطان جلوگیری می‌کند.

به گفته ریواری، افزودن یک یا دو فنجان چای سبز به برنامه روزانه، احتمالا به‌تنهایی تغییر چشمگیری در خطر ابتلا به سرطان ایجاد نمی‌کند، اما می‌تواند انتخابی سالم برای نوشیدن باشد.

در این مطلب به آنچه درباره ارتباط احتمالی میان چای سبز و خطر سرطان وجود دارد، می‌پردازیم.

کمک به محافظت از سلول‌ها در برابر آسیب

پلی‌فنول‌های موجود در چای می‌توانند به عنوان آنتی‌اکسیدان عمل کنند و به خنثی‌سازی رادیکال‌های آزاد و محدود کردن تجمع گونه‌های فعال اکسیژن که می‌توانند به سلول‌ها آسیب برسانند، کمک کنند.

با گذشت زمان، آسیب DNA انباشته شده می‌تواند به ایجاد سرطان کمک کند. پلی‌فنول‌های چای با کمک به کاهش استرس اکسیداتیو و آسیب سلولی ناشی از آن، از نظر تئوری ممکن است به محافظت در برابر برخی از تغییراتی که در ایجاد سرطان نقش دارند، کمک کنند.

کمک به کاهش التهاب

پژوهش‌های آزمایشگاهی نشان می‌دهند که ترکیبات آنتی‌اکسیدانی مانند EGCG در چای سبز ممکن است با مهار مسیرهای التهابی و کاهش تولید مولکول‌های التهابی، بر برخی از فرایندهای ایجاد سرطان تأثیر بگذارند. EGCG با کمک به کنترل پیام‌رسانی التهابی، می‌تواند از نظر تئوری محیطی ایجاد کند که برای سرطان مساعد نباشد.

اختلال در رشد سلول‌های سرطانی

کاتچین‌های موجود در چای سبز ممکن است بر تکثیر سلولی یا همان فرآیندی که طی آن سلول‌ها رشد کرده و تکثیر می‌شوند تأثیر بگذارند. از آنجا که تقسیم کنترل‌نشده سلول‌ها یکی از ویژگی‌های بارز سرطان است، کند کردن روند تکثیر سلولی. ممکن است به پیشگیری از پیدایش یا پیشرفت سلول‌های سرطانی کمک کند.

به گزارش گروه بین الملل خبرگزاری دانشجو؛ رئیس جمهور تروریست آمریکا مدعی شد: جنگ نظامی هنوز به پایان نرسیده است.

وی افزود: اگر به محاصره نگاه کنید، ما کنترل کامل آن منطقه را در اختیار داریم؛ منطقه‌ای که به تنگه هرمز مربوط می‌شود و حتی بخش قابل‌توجهی از مناطق خشکی را هم شامل می‌شود.

ترامپ توهماتش را اینگونه ادامه داد: آنها خیلی مایل‌اند به توافق برسند، اما به نظر من هنوز آماده نیستند که یک توافق درست و مناسب را بپذیرند.

کد ویدیو دانلود ویدیو فیلم اصلی

برترین‌ها: مسعود پزشکیان صبح جمعه ۳۰ مرداد ۱۴۰۵ در مجمع عمومی انجمن اسلامی جامعه پزشکی ایران گفت: بهتر است امروز که در قدرت و عزت هستیم و تمام دنیا به پیروزی ما اذعان دارند و تأکید می‌کنند که آمریکا برخلاف تمام مقررات، به مدارس، بیمارستان‌ها و زیرساخت‌های ما حمله کرده و در دنیا منفور است، جنگ را پایان دهیم.

پزشکیان با اشاره به سخنان امام علی (ع) درباره صلح اظهار داشت: امام علی (ع) می‌فرماید صلحی را که دشمن تو را به آن دعوت می‌کند، رد نکن؛ اما از او غافل نشو و مواظب باش، چون ممکن است بخواهد به تو نزدیک شود و خدعه کند. بعد هم پیمانی که بستی، خلف پیمان نکن؛ هیچ فضیلتی بالاتر از پایبندی به پیمان نیست که متأسفانه خیلی وقت‌ها ما آن را نادیده می‌گیریم.

ساعاتی بعد خبرگزاری فارس در یادداشتی با انتقاد از اظهارات پزشکیان درمورد لزوم پایان جنگ نوشت:  ایران جنگ را آغاز نکرده که پایان دادنش با ایران باشد!

در این رابطه بخوانید: نبویان از سیگنال پزشکیان برای پایان جنگ عصبانی شد!

متن خبر فارس بدین شرح است: این روزها برخی از سیاسیون ورشکسته در فضای رسانه‌ای، از لزوم «پایان جنگ» سخن می‌گویند و حالا این ادبیات در اظهارات رئیس‌جمهور هم تکرار شده است.

پرسش ساده اما اساسی اینجاست: مگر ما شروع‌کننده جنگ بودیم که پایان دادن به آن به دست ماست؟

جنگ را دشمن تحمیل کرد. دشمن حمله کرد، دشمن ترور کرد، دشمن تأسیسات ما را زد و دشمن بود که پیمان‌ها را نقض کرد. جمهوری اسلامی ایران در مقام دفاع مشروع و با اقتدار کامل پاسخ داد و دشمن را شکست خورده به عقب راند.

حالا با این واقعیت روشن، «پایان دادن به جنگ» یعنی چه؟ یعنی چه کنیم که جنگ تمام شود؟ یعنی برویم و از دشمن متجاوز خواهش کنیم که آتش‌بس کند؟ یعنی با پذیرش خواسته‌های او، سازش کنیم تا او راضی شود دست از تجاوز بردارد؟

این رویکرد، نه تنها هیچ نسبتی با واقعیت میدان ندارد، بلکه دقیقاً همان حرفی است که برخی جریانات سیاسی ورشکسته و بی‌اعتبار در روزهای اخیر مطرح کرده‌اند. جالب آنکه همان افراد، پیشتر نیز با ادبیات انفعالی خود، زمینه‌ساز خوش‌بینی‌های بی‌نتیجه به دشمن شده بودند.

نکته مهمتر اینکه چنین مواضع ضعیف و انفعالی، نه تنها جنگی را پایان نمی‌دهد، بلکه دقیقاً همان عاملی است که دشمن را به حمله و تجاوز مجدد تشویق می‌کند. تاریخ گواه است که هرگاه ایران از موضع انفعال و عقب‌نشینی سخن گفته، دشمن جری‌تر شده و بر طمع خود افزوده است. 

نمونه بارز آن، دو جنگ اخیری است که در دوره ای صورت گرفت که دولتمردان ما بیشترین تمایل را به مذاکره و انعطاف با دشمن داشتند و هر بار نیز در حین مذاکره مورد حمله قرار گرفتیم.

دشمن همچون گرگی است که بوی ضعف را حس می‌کند و به جای عقب‌نشینی، حمله‌ای سخت‌تر را آغاز می‌کند. ادبیات «پایان جنگ» از موضع خواهش و التماس، به دشمن این پیام را می‌دهد که ایران از میدان خسته شده و برای خروج شتابزده است؛ این دقیقاً همان نقطه‌ای است که دشمن برای افزایش فشار و طراحی حمله‌ای جدید، از آن بهره‌برداری خواهد کرد.

مردم هوشیار و بصیر ایران، رئیس‌جمهور را به صداقت می‌شناسند و از ایشان انتظار دارند که فریفته ادبیات سیاسیون شکست‌خورده نشوند. تکرار این حرف‌های به‌ظاهر صلح‌طلبانه و عوامانه، نه تنها به اعتماد مردم نسبت به دولت آسیب می‌زند، بلکه به دشمن این پیام را می‌دهد که ایران برای خروج از میدان شتابزده است و او را نسبت به اقدامات خصمانه تر تشویق می‌کند.