تقویت همکاری‌های سایبری ایران و روسیه در مسکو

به گزارش راشا تودی، در جریان این حملات دست‌کم ۱۵ تا ۲۰ انفجار طی ۳۰ دقیقه در کی‌یف شنیده شده و از وقوع آتش‌سوزی در بخش‌هایی از شهر و قطعی برق در برخی مناطق پایتخت اوکراین خبر داده شده است.

بر اساس این گزارش، در ۲۰ دقیقه نخست حملات امشب به کی‌یف، بیش از ۲۵ موشک بالستیک به این شهر اصابت کرده‌اند.

در همین ارتباط، هفت فروند بمب‌افکن راهبردی توپولف-۹۵ام‌اس از پایگاه اولنیا به پرواز درآمده‌اند و دو فروند توپولف-۱۶۰ پیش‌تر به سمت کی‌یف به پرواز درآمده‌اند.

گزارش‌ها این حملات را در شرایطی توصیف می‌کنند که اوکراین با کاهش ذخایر موشک‌های رهگیر سامانه‌های پاتریوت مواجه است و حملات روسیه همچنان ادامه دارد.

بر اساس این گزارش، در پی این حملات، ساکنان کی‌یف برای دومین شب متوالی به ایستگاه‌های مترو این شهر پناه برده‌اند.

به گزارش ایرنا، ولادیمیر پوتین رئیس جمهور روسیه روز ۲۱ فوریه سال ۲۰۲۲ (دوم اسفند ۱۴۰۰) با انتقاد از بی‌توجهی غرب به نگرانی‌های امنیتی مسکو، استقلال جمهوری‌های خلق دونتسک و لوهانسک را در منطقه دونباس به رسمیت شناخت.

سه روز پس از آن یعنی پنجشنبه پنجم اسفند سال ۱۴۰۰، پوتین عملیاتی نظامی که آن را «عملیات ویژه» خواند، علیه اوکراین آغاز کرد و به این ترتیب روابط پرتنش مسکو - کی‌یف به رویارویی نظامی تغییر وضعیت داد و این جنگ همچنان ادامه دارد.

بخش سایت‌خوان، صرفا بازتاب‌دهنده اخبار رسانه‌های رسمی کشور است. این مطلب برایم مفید است 0 نفر این مطلب را پسندیده اند کپی شد

به گزارش فرتاک نیوز؛ روزنامه پراودا چاپ مسکو از تصمیم اخیر دادستانی باکو خبر داد که به پیگردهای بین‌المللی علیه تعدادی از کارشناسان روسی منجر شده است. این اقدام به عنوان نقطه عطفی در روابط دو کشور تلقی می‌شود.

سه روزنامه‌نگار سیاسی روس، به درخواست دفتر دادستان کل جمهوری آذربایجان، به اتهام «دعوت به تروریسم، نقض تمامیت ارضی و تحریک نفرت قومی» به صورت غیابی محاکمه خواهند شد.

در فهرست تحت تعقیب اینترپل، نام سمیون اورالوف، ایوان کنیازف و الکسی چادایف به چشم می‌خورد. در ادامه، وزارت خارجه جمهوری آذربایجان میخائیل یِودوکیموف، سفیر روسیه در باکو، را احضار کرد.

باکو نگرانی‌های خود را در خصوص اظهارات انتقادی اخیر در رسانه‌های روسی به این دیپلمات ابلاغ کرد. وزارت خارجه آذربایجان در بیانیه‌ای اعلام کرد که به علت نگرانی‌های جدی از اظهارات تحریک‌آمیز منتشر شده در رسانه‌های روسیه، این اعتراض را به طرف روسی منتقل کرده است.

این واکنش به ویژه مرتبط با برنامه‌ای است که اورالوف و دیگر مجریان آن از جمهوری آذربایجان به دلیل انتقاد از کمک به اوکراین منتشر کردند. چادایف، یکی از افراد تحت تعقیب، اتهام تحریک نفرت قومی را رد کرد و گفت که همواره نسبت به آذربایجانی‌ها نگرش مثبتی داشته است.

روابط مسکو و باکو پس از سقوط یک هواپیمای خطوط هوایی آذربایجان در دی‌ماه ۱۴۰۳ به شدت وخیم شد. این حادثه منجر به کشته شدن ۳۸ نفر شد و پس از آن، چندین شهروند آذربایجانی در روسیه دستگیر شدند.

در ادامه، در واکنش به این حوادث، رئیس‌جمهور روسیه و رئیس‌جمهور آذربایجان در اکتبر ۲۰۲۵ مذاکراتی داشتند که به آزادی برخی از روزنامه‌نگاران و شهروندان روسی منجر شد.

دولت آذربایجان به‌طور علنی از اوکراین حمایت کرده و در آوریل ۲۰۲۶، همکاری استراتژیک خود را با کی‌یف اعلام نمود. وزیران خارجه روسیه و آذربایجان در تیرماه ۱۴۰۵ از عادی‌سازی کامل روابط خبر دادند و ولادیمیر پوتین نیز درباره این موضوع با علی‌اف گفت‌وگو کرد.

سخنگوی کرملین نیز در پاسخ به اظهارات علی‌اف در مورد اوکراین، این دیدگاه را نادرست عنوان کرده و از ادامه روابط با باکو حمایت کرد. حتما بخوانید: اصول صحیح نوشیدن آب در فصل گرما؛ جرعه‌جرعه بنوشید پف و تیرگی زیر چشم؛ دلایل و راهکارهای ساده برای داشتن چشم‌هایی شاداب قیمت ارز امروز ۲۸ مرداد؛ دلار و یورو چند شد؟

شهردار کی‌یف با تایید این خبر اعلام کرد که پایتخت اوکراین هدف حملۀ موشکی بالستیک روسیه قرار گرفته است.

فرارو- واسیلی نبنزیا، نماینده دائم روسیه در سازمان ملل، در نشست توجیهی شورای امنیت در روز چهارشنبه طی بیانیه‌ای گفت: ما از هیئت‌های نمایندگی دانمارک و پاکستان به خاطر سازماندهی مشترکِ بحث آزاد سالانه پیرامون روش‌های کاری شورای امنیت و همچنین به دلیل فعالیت‌های مؤثرشان در سال گذشته به عنوان رؤسای مشترک «گروه کاری غیررسمی شورای امنیت در امور مربوط به اسناد و سایر مسائل رویه‌ای» (IWG) تشکر می‌کنیم. همچنین از خانم شامالا کاندیا تامپسون بابت ارائه توضیحاتشان سپاسگزاریم. 

به گزارش فرارو به نقل از russiaun، او ادامه داد: فدراسیون روسیه همواره بر ساده‌سازی و منطقی‌سازی روش‌های کاری شورا با هدف ارتقای اثربخشی آن در انجام مأموریت انحصاری‌اش در زمینه حفظ صلح و امنیت بین‌المللی تأکید ورزیده است. ضروری است که هرگونه تغییر در این راستا، به‌دقت و به‌طور کامل بررسی شود و هدف آن دستیابی به بهبودی واقعی و نه صرفاً ظاهری در کیفیت عملکرد شورا باشد. این تغییرات باید ماهیت ویژه این نهاد، حساسیت بسیاری از موضوعات موجود در دستور کار آن و همچنین اهمیت تضمین اجرای مؤثر تصمیماتش را به‌درستی مد نظر قرار دهند. 

نبنزیا بیان کرد: در همین راستا، ما همواره از برگزاری بحث آزاد سالانه شورا پیرامون این موضوع حمایت کرده‌ایم؛ بحثی که به شناسایی حوزه‌های بالقوه برای بهبود و بهینه‌سازی بیشتر روش‌های کاری شورا کمک می‌کند. گواه اثربخشی این رویه آن است که بسیاری از پیشنهادها و ابتکارات اساسی ارائه‌شده توسط کشورهای عضو، در مجموعه روش‌های کاری شورا که آن را با عنوان «یادداشت ۵۰۷» می‌شناسیم گنجانده شده‌اند. 

او افزود: اهمیت این سند را نمی‌توان نادیده گرفت یا بیش از حد برآورد کرد. اعضای غیردائمی جدید هنگام آماده‌سازی برای آغاز دوره عضویت خود در شورا، به‌طور فعال از این سند استفاده می‌کنند و این سند همچنان سرمایه‌ای ارزشمند برای تسهیل فعالیت‌های شورا محسوب می‌شود. اطمینان داریم که بحث امروز نیز به فعالیت‌های «گروه کاری غیررسمی» (IWG) کمک خواهد کرد و ایده‌های نو، مذاکرات آتی در این چارچوب را غنی‌تر خواهند ساخت. البته این امر بدین معناست که تعیین روش‌های کاری شورا و همچنین شناسایی هرگونه اقدام برای اصلاح آن‌ها، همواره در زمره اختیارات و صلاحیت‌های خودِ شورا بوده و باقی خواهد ماند. 

نماینده دائم روسیه در سازمان ملل تصریح کرد: مایه تأسف است که شورا همچنان با مشکل رقیق شدن دستور کار خود به واسطه گنجاندن موضوعاتی فراتر از حیطه اختیاراتش نظیر حقوق بشر و تغییرات اقلیمی مواجه است. طرح چنین ابتکاراتی در شورا منجر به هم‌پوشانی وظایف، تخصیص ناکارآمد منابع و انحراف توجه شورا از مسئولیت‌های اصلی‌اش می‌شود. سازمان ملل متحد نیز خود قربانی این روند است؛ به‌گونه‌ای که به واحدهای میدانی این سازمان وظایفی محول می‌شود که بعید است به تقویت ثبات کمک کنند و در نهایت تنها موجب برانگیختن انتقادات عمومی نسبت به سازمان ملل و تضعیف اعتبار آن می‌گردند. در همین راستا، شاهد افزایش شمار کشورهای میزبان هستیم که خواهان رهایی از حضور چنین واحدهایی هستند. 

نبنزیا توضیح داد: ما همچنین شاهد بی‌میلی مداوم همکاران غربی خود برای بازنگری در تحریم‌های اعمال‌شده علیه کشورهایی هستیم که در آن‌ها اقدامات محدودکننده دیگر با واقعیت‌های میدانی همخوانی ندارد. برخی دولت‌ها همچنان از «چماق تحریم» علیه جمهوری دموکراتیک خلق کره، سودان، سودان جنوبی و جمهوری آفریقای مرکزی به عنوان ابزاری مطلوب برای اعمال فشار سیاسی خارجی آن هم تحت لوای سازمان ملل استفاده می‌کنند؛ و این در حالی است که شرایطی که موجب وضع این تحریم‌ها شده بود، دیگر وجود ندارد. با توجه به این وضعیت، ما نسبت به تلاش‌ها برای گسترش دامنه تحریم‌ها، به جای بازنگری در رژیم‌های تحریمی، ابراز نگرانی می‌کنیم. 

وی افزود: مایه تأسف است که شورا فاقد توانایی لازم برای انجام گفتگوهای سازنده و مذاکرات واقعی است. بسیاری از پیش‌نویس‌های ارائه‌شده در شورا با واقعیت فاصله دارند، هرگز با مجریان اصلی هماهنگ نشده‌اند و ماهیتی آشکارا تقابلی دارند. چنین اسنادی نه تنها کمکی به دستیابی به راه‌حل‌های پایدار نمی‌کنند، بلکه در بسیاری از موارد از همان ابتدا محکوم به شکست هستند؛ و البته گلایه کردن از این وضعیت نیز فایده‌ای ندارد. 

او تاکید کرد: ما تأکید بر این نکته را ضروری می‌دانیم که شماری از دولت‌ها به‌ویژه کشورهای متعلق به اردوگاه غرب تمایلی به دستیابی به مصالحه در خصوص مسائل مهم صلح و امنیت ندارند. تجربه نشان می‌دهد تصمیماتی که با اتفاق آرا اتخاذ نمی‌شوند، در عرصه عمل (میدان) از همان وزن و اعتباری برخوردار نیستند که قطعنامه‌های مبتنی بر اجماع دارند. 

نماینده دائم روسیه در گفت: برخی هیئت‌ها تصمیمات پیشین شورا را کاملاً نادیده می‌گیرند و حتی تلاش می‌کنند قطعنامه‌هایی را که مدت‌هاست منقضی و به دست فراموشی سپرده شده‌اند، بدون هیچ‌گونه مبنای حقوقی احیا کنند. این کشورها به خاطر منافع سیاسی کوته‌بینانه خود، تا آنجا پیش می‌روند که کارآمدی فعالیت‌های شورای امنیت، از جمله عملکرد نهادهای فرعی آن را قربانی می‌کنند. تلاش‌های ساختگی برای پیوند دادن انتصاب رؤسای نهادهای فرعی به خواسته‌های یک‌جانبه و غیرموجه گروهی خاص از دولت‌ها، نه تنها شکاف میان اعضای شورا را عمیق‌تر می‌کند، بلکه تأثیر منفی مستقیمی بر فعالیت‌های شورا در طیف وسیعی از حوزه‌ها می‌گذارد. در این زمینه، کشورهایی که در این خصوص اظهار نظر می‌کنند از جمله برخی اعضای دائم شورا جز خودشان کسی را برای سرزنش ندارند. 

او ادامه داد: مسئله «نگارش پیش‌نویس» (penholdership) نیز همچنان موضوعی حائز اهمیت و فوری است. نقش نگارنده پیش‌نویس در اکثر پرونده‌ها همچنان در انحصار تنها سه هیئت قرار دارد. با وجود اینکه این کشورها مدت‌هاست جایگاه خود را به عنوان قدرت‌های استعماری از دست داده‌اند، همچنان چنان رفتار می‌کنند که گویی از جایگاهی استثنایی برخوردارند و در قبال سایر دولت‌ها و حتی کل مناطق، رویکردی قیم‌مآبانه در پیش می‌گیرند. دیدگاه‌های کشورهای میزبان و بازیگران منطقه‌ای — که اغلب درک بهتری از واقعیت‌های میدانی دارند — و حتی نظرات نمایندگان دبیرخانه سازمان ملل، به‌سادگی نادیده گرفته می‌شوند. روسیه همواره از گسترش دایره نگارندگان پیش‌نویس، به‌ویژه از طریق مشارکت بیشتر اعضای غیردائم شورای امنیت، حمایت کرده است. در این راستا، ما ادامه گفتگوها پیرامون این موضوع در چارچوب «گروه کاری غیررسمی» (IWG) را مفید می‌دانیم و معتقدیم باید توجه ویژه‌ای به دیدگاه‌های کشورهای آفریقایی معطوف شود. 

وی افزود: همچنین مشکلات پایداری در خصوص روش‌شناسی مذاکره بر سر قطعنامه‌های شورای امنیت وجود دارد. کارها اغلب تحت فشار زمانیِ ساختگی و تحمیلی پیش می‌رود که مانع از بررسی کارشناسی و جامع متون پیش‌نویس می‌شود. در نتیجه، اسنادی که آشکارا خام و پخته‌نشده هستند، دستورالعمل‌های مبهمی را به دبیرخانه دیکته می‌کنند و اغلب از نظر اهداف و مقاصد، غیرواقع‌بینانه می‌باشند. 

نبنزیا تصریح کرد: ما بر حفظ تعادل میان جلسات علنی و غیرعلنی شورای امنیت تأکید داریم. شاهد آن هستیم که برخی از اعضای شورا آشکارا از سازوکار جلسات علنی برای اجرای نمایش‌های تبلیغاتی سوءاستفاده می‌کنند، در حالی که ترجیح می‌دهند مسائل حساس برای خود را پشت درهای بسته مورد بحث قرار دهند. 

او گفت: ما بارها به حجم بیش از حد اسناد شورا اشاره کرده‌ایم. شورای امنیت هرساله صدها سند تولید می‌کند که متأسفانه ارزش افزوده‌ی برخی از آن‌ها محل تردید است. ما همواره بر این باور بوده‌ایم که «خروجی‌های» نهایی شورا باید موجز، دقیق، قابل‌فهم و مهم‌تر از همه، نتیجه‌محور باشند. 

وی افزود: امسال، شورا با وظیفه‌ی بسیار خطیر انتخاب نامزدی برای تصدی سمت دبیرکل بعدی سازمان ملل متحد روبروست. ما تأکید می‌کنیم که این فرایند باید دقیقاً مطابق با ماده ۹۷ منشور سازمان ملل متحد پیش برود؛ ماده‌ای که نقش‌های مربوط به شورای امنیت و مجمع عمومی را در این خصوص به روشنی تعیین کرده است.

به گزارش اطلاعات آنلاین، این سورتی پرواز غیرمعمول است زیرا جنگنده‌های نسل چهارم روسیه به طور مداوم از نفوذ به حریم هوایی اوکراین پرهیز کرده و در عوض به شدت به موشک‌ها و بمب‌های گلایدر برای درگیری با اهداف در برد بالا متکی بوده‌اند. در صورت تأیید، این امر نشان‌دهنده یک تغییر مهم در الگوهای عملیاتی است که بخش عمده‌ای از جنگ را مشخص کرده و نشانگر تغییر بالقوه در دکترین در پاسخ به تضعیف پدافند هوایی دشمن است.

سوخو-۳۵S به ویژه برای کاوش پدافندهای دشمن مناسب است. این هواپیما یکی از بزرگ‌ترین و قدرتمندترین رادارهای اولیه جهان، دو رادار AESA باند L ثانویه و غلاف‌های جنگ الکترونیکی مدرن را ترکیب می‌کند تا از طریق پارازیت، درجه بالایی از بقا را فراهم کند. تک خلبان بودن این هواپیما و تعداد زیاد خلبانان در حال خدمت و تولید، استفاده از آن را برای چنین مأموریت‌هایی با ریسک کمتر نسبت به استفاده از یک Su-30SM2 دو سرنشینه یا یک جنگنده رادارگریز کمیاب Su-57 مواجه می‌کند. Su-57 تنها نوع جنگنده‌ای است که قبلاً برای عملیات‌های مهم نزدیک به پدافند هوایی دشمن مستقر شده و این نشاندهنده درجه بقای بسیار بالاتر آن نسبت به سایر جت‌های جنگی تاکتیکی روسی است.

با این پرواز، روسیه عمداً در حال آزمایش پاسخ پدافند هوایی اوکراین است. یک جنگنده که مسافت نسبتاً محدودی را در آن سوی مرز نفوذ می‌کند، می‌تواند اطلاعاتی در مورد پوشش راداری، زمان واکنش و در دسترس بودن باتری‌های موشک زمین به هوا در اختیار نیروهای روسی قرار دهد. حتی اگر هواپیما قصد انجام عملیات طولانی بر فراز خاک اوکراین را نداشته باشد، این مأموریت می‌تواند نشان دهد که آیا فرماندهان اوکراینی قادر به درگیری سریع با یک هدف سریع هستند یا خیر. این هواپیما ممکن است از یک شکاف موقت در پوشش راداری یا موشکی سوءاستفاده کرده باشد.

با توجه به کاهش سریع زرادخانه پدافند هوایی S-300 اوکراین که از اتحاد جماهیر شوروی به ارث رسیده، سامانه‌های پدافند هوایی MIM-104 پاتریوت که از ایالات متحده تأمین شده‌اند و رهگیرهای PAC-2 و PAC-3 آنها به مهم‌ترین اجزای شبکه پدافند هوایی دوربرد این کشور تبدیل شده‌اند. این سامانه‌ها قادر به درگیری با هواپیماها و موشک‌ها در فواصل بسیار دورند، اما رهگیرهای آنها گران هستند و جایگزینی آنها به طور فزاینده‌ای دشوار است. تعدادی از تحلیلگران، توانایی Su-35 در انجام حملات نفوذی را نتیجه مستقیم قطع مؤثر عرضه رهگیرهای سامانه‌های پاتریوت به اوکراین تفسیر کرده‌اند که باعث تخریب چند سامانه در حملات روسیه می‌شود.

اگر روسیه معتقد باشد ذخایر رهگیرهای اوکراین به اندازه کافی کاهش یافته، می‌تواند تمایل بیشتری به پذیرش خطرات بزرگ‌تر در هوانوردی تاکتیکی داشته باشد. کاهش یا توزیع مجدد باتری‌های پاتریوت می‌تواند شکاف‌های موقتی، به ویژه در سراسر قلمرو وسیع اوکراین، ایجاد کند. سپس روسیه می‌تواند به جای فرض اینکه حریم هوایی اوکراین یکنواخت محافظت می‌شود، تلاش کند این شکاف‌ها را شناسایی و از آنها بهره‌برداری کند. این تحول اخیر ممکن است نشانه تغییر تعادل بین هوانوردی تاکتیکی روسیه و پدافند هوایی اوکراین باشد.

منطقه‌ سومی به دلیل نزدیکی به منطقه‌ کورسک روسیه، حساسیت ویژه‌ دارد. هواپیماهای روسی که از پایگاه‌ها و حریم هوایی غرب روسیه عملیات انجام می‌دهند، می‌توانند نسبتاً سریع به این منطقه برسند، در حالی که نیروهای روسی پوشش حسگر گسترده‌ای در نزدیکی مرز دارند. این جغرافیا بالقوه فرصت‌هایی را برای هوانوردی روسیه فراهم می‌کند تا نفوذهای کوتاه‌مدتی را انجام دهد که در اعماق اوکراین بسیار دشوارتر خواهد بود.

برای اوکراین، دفاع از سومی یک مشکل دشوار در تخصیص منابع است. ایجاد یک چتر پدافند هوایی دوربرد مداوم در سراسر مرز شمال شرقی به تعداد بسیار زیادی پرتابگر، رادار و موشک‌های رهگیر نیاز دارد. روسیه می‌تواند با تغییر مسیرها، نقاط پرتاب و پروفایل‌های حمله، از شکاف‌های ایجادشده بهره‌برداری کند.