فرتاک نیوز؛ جلال مهکی؛ گاهی مردم با اضطراب، نگرانی و چشمانی پر از اشک وارد بیمارستان میشوند؛ یکی برای نجات جان عزیزش، دیگری برای شنیدن خبری امیدوارکننده و خانوادهای برای پیدا کردن چند دقیقه آرامش در میان نگرانیهای بیماری. طبیعی است که همراه بیمار سؤال داشته باشد، نگران باشد و حتی نسبت به روند درمان گلایه کند؛ اما هیچکدام از این شرایط، مجوزی برای توهین، تهدید، فحاشی یا حمله به کادر درمان نیست.
پرستاران در بسیاری از لحظات سخت بیماری، نزدیکترین افراد به بیمار هستند. آنها باید درد و وضعیت بیمار را پیگیری کنند، پاسخگوی پرسشهای متعدد خانواده باشند و در شرایطی که فشار کاری بالاست، وظایف حرفهای خود را انجام دهند. با این حال، پرستار نه مسئول کمبود امکانات بیمارستان است، نه تصمیمگیرنده درباره تأخیرهای احتمالی درمان و نه دیواری برای تخلیه خشم و عصبانیت همراهان بیمار.
پرستار؛ قربانی خشم همراهان بیمار نیست
چندی پیش، برای عیادت از یکی از اعضای خانواده که در بیمارستان حضرت معصومه(س) کرمانشاه بستری بود، وارد این مرکز درمانی شدم. هنوز چند قدمی از سالن نگذشته بود که صدای مشاجره و توهین توجهام را جلب کرد. یکی از همراهان بیمار با یکی از پرستاران درگیر شده بود و در میان صحبتهای خود، با اشاره به نسبت خانوادگی با برخی مدیران و مسئولان، از اخراج و برخورد با پرستار سخن میگفت.
ماجرا زمانی تلختر شد که همراه بیمار در جریان این درگیری، مقنعه پرستار را کشید و او را به سمت خود کشاند. چند نفر برای پایان دادن به درگیری وارد ماجرا شدند و همراه بیمار را از سالن خارج کردند. پرستار نیز در حالی که تلاش میکرد خود را آرام کند، مقنعهاش را مرتب کرد؛ صحنهای که برای هر ناظری میتوانست تلنگری جدی باشد.
نگرانی خانواده بیماران قابل درک است
البته باید نگرانی خانواده بیماران را نیز درک کرد. بیماری، ترس از دست دادن عزیز و بلاتکلیفی میتواند فشار روحی زیادی ایجاد کند. ضعف اطلاعرسانی، کمبود نیرو، شلوغی بیمارستان یا تأخیر در پاسخگویی نیز ممکن است این اضطراب را بیشتر کند.
بیمار و همراه او حق دارند درباره روند درمان اطلاع داشته باشند، پاسخ روشن دریافت کنند و با احترام با آنها رفتار شود؛ اما اعتراض …
