استقلال دربی را به کدام ورزشگاه می‌برد؟

به گزارش ایران ورزشی، در حالی که تا برگزاری دربی تهران 2هفته زمان باقی مانده، نحوه حضور هواداران در ورزشگاه از همین حالا به یکی از بحث‌های اصلی این مسابقه تبدیل شده است. دیداری که قرار است یازدهم شهریورماه در ورزشگاه نقش‌جهان اصفهان برگزار شود، حالا با ادعای تازه سازمان لیگ درباره اجرای قانون ۹۰ به ۱۰ همراه شده؛ ادعایی که البته با توجه به سابقه سال‌های گذشته، چندان نمی‌توان به عملی شدنش خوشبین بود.

حجت‌الله بهمنی، مدیر روابط عمومی سازمان لیگ، اعلام کرده برای ۸۰درصد ظرفیت ورزشگاه بلیت فروخته می‌شود و استقلال به‌عنوان تیم میزبان، ۹۰درصد سکوها را در اختیار خواهد داشت. این حرف در ظاهر همان چیزی است که سال‌ها درباره دربی وعده داده شده، اما مشکل اینجاست که ۹۰-۱۰ تاکنون بیشتر از آنکه یک قانون اجرایی باشد، به یک وعده تکراری تبدیل شده است. دربی‌های گذشته بارها با همین ادعا برگزار شدند، اما در نهایت تقسیم سکوها به شکل سنتی ۵۰-۵۰ انجام شد؛ حتی دربی اراک نیز نتوانست این الگو را تغییر دهد.

این بار البته شرایط کمی متفاوت است. بازی رفت در اصفهان برگزار می‌شود و طبیعتاً میزان استقبال هواداران استقلال و پرسپولیس از یک دربی خارج از تهران با مسابقه‌ای در ورزشگاه آزادی قابل مقایسه نیست. همین موضوع یک چالش تازه برای سازمان لیگ ایجاد می‌کند؛ چراکه اگر قرار باشد در بازی رفت قانون ۹۰-۱۰ اجرا شود، در صورت برگزاری بازی برگشت با میزبانی پرسپولیس در تهران، بحث سهمیه هواداران برای مسابقه دوم نیز مطرح خواهد شد. استقلالی‌ها هم از همین حالا نگرانند که اجرای قانون در اصفهان، با تغییر شرایط میزبانی در بازی برگشت اوضاع به ضرر آنها تمام شود.

اما اجرای ۹۰-۱۰ صرفاً با اعلام درصدها امکانپذیر نیست. برای چنین تغییری ابتدا باید زیرساخت و فرهنگ حضور هوادار در ورزشگاه آماده باشد. گیت‌های ورودی باید کاملاً مشخص و تفکیک‌شده باشند، بلیت‌فروشی الکترونیکی باید به شکل دقیق انجام شود و هویت خریدار و استفاده‌کننده از بلیت نیز با سامانه‌های مطمئن از جمله تشخیص چهره کنترل شود. در غیر این صورت، روی کاغذ می‌توان ۹۰درصد ظرفیت را به یک تیم داد، اما در عمل کنترل سکوها دشوار خواهد بود. نمونه قابل توجه، دربی میلان و اینتر است؛ مسابقه‌ای که به‌طور معمول در سن‌سیرو برگزار می‌شود، اما هواداران دو تیم مطابق سهمیه تعیین‌شده در سکوهای خود قرار می‌گیرند. تفاوت فقط در قانون نیست؛ سال‌ها فرهنگ‌سازی، تفکیک ورودی‌ها و کنترل دقیق بلیت‌ها باعث شده اجرای چنین مدلی امکان‌پذیر باشد. بنابراین اگر سازمان لیگ واقعاً می‌خواهد دربی را ۹۰-۱۰ برگزار کند، این بار باید فراتر از یک وعده عمل کند. در غیر این صورت، احتمال اینکه باز هم دربی تهران با همان نسخه قدیمی ۵۰-۵۰ برگزار شود، کم نیست؛ نسخه‌ای که سال‌هاست سازمان لیگ از تغییر آن صحبت می‌کند، اما هنوز نتوانسته آن را به واقعیت تبدیل کند.

انتهای پیام/

نورنیوز-گروه ورزشی: علی طاهری عصر امروز در جمع خبرنگاران برگزاری دربی سرخابی‌های پایتخت در ورزشگاه نقش‌جهان را قطعی دانست و گفت: ورزشگاه آزادی در حال تعمیر است و مشکلاتی دارد و از طرفی سلزمان لیگ هم به دنبال برگزاری یک دربی باشکوه بود و بر همین اساس تصمیم گرفته شد با توجه به زیرساخت‌های مناسب ورزشی اصفهان، ورزشگاه نقش‌جهان میزبان این دیدار باشد.

وی افزود: این تصمیم با نظر موافق استاندار اصفهان، اتخاذ شد تا از این سرمایه ملی برای برگزاری دربی استفاده کنیم. تقریباً از اسفندماه مردم درگیر مسائل جنگ بودند و برگزاری چنین رویدادی می‌تواند در بازگرداندن امید، شور و نشاط به جامعه مؤثر باشد.

رئیس هیئت فوتبال استان اصفهان ادامه داد: استان‌های کشور باید دست به دست هم بدهند و بتوانیم بار فوتبال را همه به دوش بکشیم. با توجه به اینکه ورزشگاه آزادی در بازه تعمیرات قرار دارد، فکر می‌کنم بهترین مکان برای برگزاری دربی، ورزشگاه نقش‌جهان است تا هواداران بتوانند با ظرفیت حداکثری در ورزشگاه حضور پیدا کنند.

طاهری با اشاره به تجربه برگزاری دربی در اراک گفت: سال گذشته دربی در اراک با حضور 12، 13 هزار هوادار برگزار شد و به نوعی ویژگی و شکوه خاص خود را نداشت. ان‌شاءالله اصفهان به عنوان یک شهر تاریخی و گردشگری بتواند میزبان علاقه‌مندان به فوتبال باشد و شاهد برگزاری یک دربی زیبا، باکیفیت و بدون حاشیه از سوی دو تیم باشیم.

وی خاطرنشان کرد: هیئت فوتبال استان اصفهان به عنوان نماینده فدراسیون فوتبال و سازمان لیگ، برگزاری این میزبانی را متقبل شده است و این برای نخستین بار است که چنین اتفاقی رخ می‌دهد. پیش از این نیز دیدار تیم ملی ایران و قرقیزستان برای نخستین بار از تهران خارج شد و در اصفهان برگزار شد که میزبانی بسیار شایسته‌ای در این دیدار انجام شد.

ورزشی

به گزارش خبرگزاری تسنیم، پرسپولیس فصل جدید لیگ برتر را با دو پیروزی برابر شمس‌آذر و استقلال خوزستان آغاز کرده؛ شروعی که علاوه بر ثبت 6 امتیاز، نشانه‌هایی امیدوارکننده از شکل و ساختار فنی این تیم را به نمایش گذاشته است.

سرخ‌پوشان در دو هفته نخست 6 گل به ثمر رسانده‌ و تنها یک گل دریافت کرده‌اند؛ آماری که برای آغاز فصل قابل توجه است، اما به‌تنهایی نمی‌تواند معیار دقیقی برای سنجش توانایی‌های واقعی تیم مهدی تارتار باشد. پرسپولیس در این دو مسابقه نشان داده که از نظر تاکتیکی، ایده مشخصی برای بازی دارد. پرس از جلو، بازی عمودی، انتقال سریع، حضور بازیکنان بیشتر در فاز هجومی و واکنش مناسب پس از از دست دادن توپ، پنج مؤلفه‌ای هستند که در نمایش دو هفته نخست سرخ‌پوشان قابل مشاهده بوده‌اند.

با این حال، یک نکته مهم را نباید نادیده گرفت؛ شمس‌آذر و استقلال خوزستان، دست‌کم در شرایط فعلی، از جمله تیم‌هایی نیستند که بتوانند تمام ظرفیت یک مدعی قهرمانی را محک بزنند. بنابراین آنچه تاکنون از پرسپولیس دیده‌ایم، بیشتر نشان‌دهنده پتانسیل و نشانه‌های اولیه یک تیم مدعی است تا اثبات قطعی این ادعا.

6 امتیاز ابتدایی؛ ساده اما بسیار مهم

ممکن است از نظر فنی، پیروزی مقابل تیم‌هایی مانند شمس‌آذر و استقلال خوزستان به اندازه یک مسابقه برابر مدعیان قهرمانی ارزش تحلیلی نداشته باشد، اما در جدول لیگ برتر هر سه امتیاز دقیقاً همان ارزشی را دارد که سه امتیاز یک بازی بزرگ دارد. تیمی که هدفش قهرمانی است، ابتدا باید مسابقاتی را که روی کاغذ شانس بیشتری برای پیروزی در آنها دارد، با موفقیت پشت سر بگذارد. قهرمانی فقط با شکست دادن رقبای مستقیم به دست نمی‌آید؛ بخش مهمی از آن به جمع‌آوری امتیازات مقابل تیم‌هایی مربوط می‌شود که در سطح پایین‌تری قرار دارند.

به همین دلیل، 6 امتیاز ابتدایی پرسپولیس را نباید دست‌کم گرفت. شاید این امتیازات در هفته دوم چندان تعیین‌کننده به نظر نرسند، اما در هفته‌های پایانی می‌توانند همان فاصله‌ای باشند که یک تیم را در کورس قهرمانی نگه می‌دارد یا از آن خارج می‌کند. پرسپولیس فعلاً وظیفه اول خود را انجام داده است؛ حریفانی را که باید شکست می‌داد، شکست داده است. حالا آزمون دشوارتر آغاز می‌شود؛ جایی که تیم باید مقابل رقبایی قرار بگیرد که خودشان توانایی کنترل بازی، پرس، مالکیت و ایجاد موقعیت دارند.

پرس از جلو؛ اولین نشانه از هویت تاکتیکی

یکی از ویژگی‌های قابل توجه پرسپولیس در دو هفته نخست، تلاش برای بازپس‌گیری توپ در مناطق بالای زمین بوده است. پرس از جلو صرفاً یک تاکتیک دفاعی نیست. هدف این است که تیم، محل شروع حمله حریف را به مناطق نزدیک‌تر به دروازه او منتقل کند. اگر پرس موفق باشد، پرسپولیس می‌تواند توپ را در زمین حریف پس بگیرد و پیش از آنکه حریف فرصت سازماندهی مجدد پیدا کند، حمله دیگری را آغاز کند. این موضوع در فوتبال امروز اهمیت زیادی دارد؛ چرا که لحظه پس از از دست رفتن توپ، یکی از آسیب‌پذیرترین لحظات هر تیم است. اگر پرسپولیس بتواند در همان چند ثانیه نخست توپ را دوباره به دست بیاورد، حریف هنوز ساختار دفاعی خود را کامل نکرده و احتمال ایجاد موقعیت افزایش پیدا می‌کند.

با این حال، پرس از جلو یک شمشیر دو لبه است. اگر حریف بتواند خط نخست فشار پرسپولیس را بشکند، فضای بیشتری پشت سر بازیکنان پرس‌کننده ایجاد خواهد شد. بنابراین یکی از مهم‌ترین سؤالات درباره پرسپولیس این است که مقابل تیم‌هایی با کیفیت بالاتر در خروج از پرس، چه واکنشی خواهد داشت.

بازی عمودی؛ مالکیت برای رسیدن به دروازه

پرسپولیس در دو بازی نخست نشان نداده که مالکیت توپ را صرفاً برای بالا بردن آمار مالکیت می‌خواهد. هر زمان مسیر مناسبی برای بازی رو به جلو وجود داشته، بازیکنان تلاش کرده‌اند توپ را با سرعت بیشتری به خطوط بالاتر منتقل کنند. این همان چیزی است که می‌توان از آن به عنوان بازی عمودی یاد کرد؛ یعنی تیم به جای گردش طولانی و بی‌هدف توپ، در صورت وجود مسیر مناسب، سریعاً بازی را به سمت دروازه حریف پیش می‌برد.

عمودی بازی کردن البته به معنای عجله کردن نیست. یک تیم خوب باید بداند چه زمانی پاس رو به جلو بدهد و چه زمانی توپ را به عقب برگرداند تا زاویه جدیدی برای حمله ایجاد کند. پرسپولیس در دو هفته ابتدایی، به‌ویژه هنگام بازپس‌گیری توپ در میانه زمین، از این ویژگی استفاده کرده است. چنین مدلی مقابل تیم‌هایی که عقب می‌نشینند می‌تواند زمان رسیدن به یک‌سوم هجومی را کاهش دهد، اما برابر تیم‌های قدرتمندتر، کیفیت تصمیم‌گیری در پاس‌های عمودی اهمیت بیشتری پیدا خواهد کرد.

انتقال سریع؛ تبدیل توپ‌گیری به موقعیت

یکی دیگر از نکات مثبت پرسپولیس، سرعت انتقال از دفاع به حمله است. در فوتبال، لحظه‌ای که توپ از یک تیم به تیم دیگر منتقل می‌شود، می‌تواند بهترین زمان برای حمله باشد؛ زیرا ساختار دفاعی تیمی که توپ را از دست داده، هنوز کامل شکل نگرفته است. پرسپولیس در این دو بازی تلاش کرده بلافاصله پس از توپ‌گیری، بازیکنان هجومی خود را وارد فضا کند. در چنین شرایطی، بازیکنی مانند بیفوما اهمیت زیادی پیدا می‌کند؛ چرا که علاوه بر پاس دادن، توانایی حمل توپ و پیشروی با آن را دارد.

این ویژگی می‌تواند به پرسپولیس کمک کند تا فقط به پاس‌های سریع وابسته نباشد. وقتی بازیکنی بتواند با توپ چند متر پیشروی کند و یک مدافع را مجبور به واکنش کند، ساختار دفاعی حریف نیز دچار تغییر می‌شود. از این منظر، بیفوما می‌تواند یکی از ابزارهای مهم پرسپولیس برای تغییر ریتم مسابقه باشد.

حضور بیشتر بازیکنان در فاز هجومی

پرسپولیس در دو هفته نخست تمایل داشته با تعداد بیشتری از بازیکنان وارد فاز حمله شود. این موضوع باعث می‌شود بازیکن صاحب توپ گزینه‌های بیشتری در اختیار داشته باشد و مدافعان حریف نیز با تصمیم‌های بیشتری مواجه شوند.

در این میان، حضور ایگور سرگیف به عنوان مهاجم نوک می‌تواند یک تغییر مهم در ساختار هجومی پرسپولیس ایجاد کند. حضور مهاجم نوک تخصصی این امکان را به علی علیپور می‌دهد که از فضای اطراف او استفاده کند و دیگر مجبور نباشد تمام وظایف یک مهاجم مرکزی را به تنهایی انجام دهد.

علیپور می‌تواند بیشتر به عمق بزند، در کانال‌های کناری حرکت کند و حتی در برخی صحنه‌ها نقش سازنده حمله را بر عهده بگیرد.گل سوم پرسپولیس برابر استقلال خوزستان نمونه خوبی از این موضوع بود؛ جایی که علیپور با پاس در عمق، سرگیف را در موقعیت گل قرار داد. این همکاری اگر در ادامه فصل نیز تداوم پیدا کند، می‌تواند یکی از نکات مهم ترکیب تارتار باشد.

در واقع حضور سرگیف فقط به معنای اضافه شدن یک مهاجم دیگر نیست؛ این بازیکن می‌تواند باعث شود علیپور نیز در نقش متفاوت و مؤثرتری ظاهر شود.

بیفوما؛ ابزاری برای تغییر ریتم

با وجود شروع قدرتمند پرسپولیس برابر استقلال خوزستان، ضرب‌آهنگ تیم در بخش‌هایی از اواخر نیمه اول کاهش پیدا کرد. فشار اولیه کمتر شد و حملات نسبت به دقایق ابتدایی، از سرعت و تنوع کمتری برخوردار بود. اینجاست که بازیکنی مانند بیفوما اهمیت پیدا می‌کند.او با توانایی حمل توپ و بازی مستقیم، می‌تواند شرایطی را ایجاد کند که پرسپولیس برای شکستن خطوط دفاعی حریف فقط به پاس‌های کوتاه و گردش توپ متکی نباشد.یک تیم مدعی قهرمانی به چند راه برای ایجاد موقعیت نیاز دارد. اگر بازی ترکیبی جواب نداد، باید بتواند از کناره‌ها استفاده کند؛ اگر حریف فضا را بست، باید بازیکنی برای برتری فردی وجود داشته باشد و اگر دفاع حریف بیش از حد فشرده شد، توانایی تغییر ریتم ضروری است. بیفوما می‌تواند بخشی از این نیاز را برطرف کند.

واکنش پس از از دست دادن توپ

پنجمین ویژگی قابل توجه، رفتار پرسپولیس بلافاصله پس از از دست دادن توپ است. فوتبال تهاجمی بدون واکنش مناسب پس از لو دادن توپ، می‌تواند خطرناک باشد. اگر بازیکنان پس از از دست دادن توپ بلافاصله عقب‌نشینی کنند، فضای زیادی برای انتقال حریف ایجاد می‌شود.پرسپولیس در دو هفته نخست در بسیاری از صحنه‌ها تلاش کرده در همان منطقه توپ‌ از‌ دست‌رفته فشار وارد کند و مانع شکل‌گیری حمله حریف شود. این رفتار از نظر تاکتیکی اهمیت زیادی دارد؛ زیرا بازپس‌گیری سریع توپ، هم یک اقدام دفاعی است و هم می‌تواند مقدمه یک حمله جدید باشد.

این بخش نیز مانند پرس از جلو باید در برابر تیم‌های قدرتمندتر آزمایش شود. هرچه کیفیت حریف در عبور از فشار بیشتر باشد، خطر ایجاد فضای پشت سر بازیکنان پرسپولیس نیز افزایش خواهد یافت.

یک سؤال بزرگ درباره فاز دفاعی  

آمار یک گل خورده در دو بازی، برای شروع فصل امیدوارکننده است، اما هنوز نمی‌توان بر اساس آن درباره استحکام کامل ساختار دفاعی پرسپولیس قضاوت کرد. مسئله اصلی زمانی مشخص خواهد شد که پرسپولیس مقابل تیمی قرار بگیرد که خودش بتواند مالکیت توپ داشته باشد، پرس کند و بازیکنان بیشتری را به مناطق هجومی بفرستد. اگر خط اول پرس پرسپولیس شکسته شود، فاصله میان خطوط چقدر خواهد شد؟ آیا هافبک‌ها می‌توانند فضای مقابل مدافعان را به‌خوبی پوشش دهند؟ آیا تیم در زمان عقب‌نشینی می‌تواند همان نظم زمان مالکیت را حفظ کند؟

عیار واقعی در بازی‌های سخت‌تر مشخص می‌شود

پرسپولیس دو وظیفه مهم را در دو هفته ابتدایی انجام داده است؛ امتیاز کامل گرفته و در کنار آن، نشانه‌هایی از یک مدل بازی مشخص ارائه کرده است. پرس از جلو، بازی عمودی، انتقال سریع، حضور مؤثر بازیکنان در فاز هجومی و واکنش مناسب پس از از دست دادن توپ، پنج مؤلفه‌ای هستند که اگر در طول فصل تثبیت شوند، می‌توانند پایه‌های یک تیم مدعی را تشکیل دهند.

سرگیف نیز می‌تواند با حضور در نوک حمله، فضای بیشتری برای علیپور ایجاد کند و بیفوما این امکان را دارد که در مواقع افت ریتم، کیفیت و تنوع بیشتری به حملات بدهد. با این حال، هنوز برای اعلام اینکه پرسپولیس مدعی قطعی قهرمانی است، زود است. شمس‌آذر و استقلال خوزستان حریفانی نبودند که بتوانند همه نقاط قوت و ضعف پرسپولیس را آشکار کنند. بنابراین این دو پیروزی باید به عنوان یک شروع خوب دیده شوند، نه یک حکم نهایی.

برای تیمی که هدفش قهرمانی است، بردن این مسابقات ضروری است؛ اما قهرمانی زمانی معنا پیدا می‌کند که همین کیفیت برابر مدعیان و تیم‌های قدرتمندتر نیز حفظ شود. در نهایت، پرسپولیس پس از دو هفته یک تصویر امیدوارکننده از خود ارائه کرده است؛ 6 امتیاز گرفته، فوتبال هجومی قابل قبولی ارائه داده و نشانه‌هایی از یک هویت تاکتیکی مشخص دارد. عیار واقعی این تیم اما زمانی مشخص خواهد شد که حریف بتواند بازی را از پرسپولیس بگیرد، پرس آن را بشکند و تیم تارتار را مجبور کند خارج از منطقه امن تاکتیکی خود تصمیم بگیرد. آن زمان است که می‌توان فهمید پرسپولیس فقط شروع خوبی داشته یا واقعاً برای یک فصل طولانی و فرسایشی در مسیر قهرمانی آماده است.

انتهای پیام/