به گزارش نبض بازار ، در سال ۱۳۸۶، دولت وقت با هدف توسعه متوازن منطقهای، ایجاد اشتغال و محرومیتزدایی، هشت طرح فولادی را در نقاط مختلف کشور کلنگزنی کرد. قرار بود این پروژهها طی چهار تا پنج سال به بهرهبرداری برسند، اما تأخیر در تأمین مالی، تغییر ساختار مالکیت، مشکلات اجرایی و تفاوت در شیوه مدیریت باعث شد هرکدام از این طرحها مسیر متفاوتی را طی کنند. امروز، بررسی سرنوشت این پروژهها نشان میدهد یک تصمیم مشترک در نقطه آغاز، الزاماً به نتایج مشابه در نقطه پایان منجر نمیشود.
هشت پروژه، هشت مسیر متفاوت
طرحهای فولادی استانی در چهارمحال و بختیاری، فارس، خوزستان، آذربایجان شرقی، خراسان جنوبی، خراسان رضوی و کرمان تعریف شدند. فولاد سپیددشت، فولاد غدیر نیریز، فولاد شادگان، فولاد میانه، فولاد قائنات، فولاد سبزوار و فولاد بافت، بخشهای اصلی این برنامه را تشکیل میدادند.
هدف از اجرای این پروژهها، ایجاد ظرفیتهای جدید فولادی در مناطقی بود که نسبت به قطبهای سنتی صنعت فولاد، از توسعه صنعتی کمتری برخوردار بودند؛ بنابراین این طرحها صرفاً پروژههای تولیدی نبودند؛ بلکه قرار بود به موتور توسعه اقتصادی مناطق محل استقرار خود تبدیل شوند.
با این حال، فاصله زمانی میان کلنگزنی و بهرهبرداری نشان داد که اجرای پروژههای بزرگ فولادی به عواملی فراتر از تخصیص اولیه منابع نیاز دارد. تأمین مالی پایدار، دسترسی به زیرساخت، مدیریت پروژه و مهمتر از همه، ساختار مالکیتی و مدیریتی مناسب، در تعیین سرنوشت این طرحها نقش تعیینکنندهای پیدا کرد.
فولاد بافت؛ پروژهای که پس از واگذاری شتاب گرفت
در میان طرحهای هشتگانه، فولاد بافت نمونهای متفاوت از تأثیر تغییر مالکیت و ورود سرمایهگذار جدید بر روند اجرای یک پروژه صنعتی است.
طرح فولاد بافت در سال ۱۳۹۵ و در چارچوب اجرای سیاستهای اصل ۴۴ قانون اساسی به بخش خصوصی واگذار شد. در زمان واگذاری، پروژه تنها حدود ۳۰ درصد پیشرفت فیزیکی داشت و بخش مهمی از مسیر ساخت آن همچنان باقی مانده بود.
با ورود هلدینگ گسترش صنایع و معادن ماهان بهعنوان سهامدار اصلی، روند اجرای پروژه شتاب گرفت و میزان پیشرفت فیزیکی آن به حدود ۹۰ درصد رسید. فاز نخست این مجتمع با ظرفیت تولید سالانه …
