به گزارش نبض بازار ، صنعت هتلداری برخلاف بسیاری از حوزههای ساختمانی، تنها با میزان سرمایهگذاری اولیه سنجیده نمیشود. یک هتل هرچقدر هم از نظر معماری، موقعیت جغرافیایی و امکانات فیزیکی قدرتمند باشد، بدون سیستم مدیریتی کارآمد، استانداردهای خدماتی مشخص و شناخت دقیق از بازار هدف، نمیتواند به یک دارایی اقتصادی پایدار تبدیل شود.
در بسیاری از کشورهای توسعهیافته، مالکیت ساختمان هتل و مدیریت آن دو فعالیت کاملاً جدا از یکدیگر هستند. سرمایهگذاران، دارایی فیزیکی را ایجاد میکنند و اپراتورهای حرفهای با تکیه بر برند، نیروی انسانی آموزشدیده، سیستمهای رزرو و استانداردهای خدماتی، ارزش اقتصادی آن دارایی را افزایش میدهند.
در ایران، اما ساختار صنعت هتلداری عمدتاً بر مالکیت همزمان و بهرهبرداری داخلی استوار بوده است. بسیاری از مجموعههای بزرگ کشور هم مالک هتل هستند و هم مدیریت آن را برعهده دارند. با این حال، طی سالهای اخیر مدلهای جدیدی در حال شکلگیری است که در آن نقش سرمایهگذار، توسعهدهنده و اپراتور تخصصی از یکدیگر تفکیک میشود.
بررسی چهار بازیگر شاخص این بازار، تفاوت میان «مدیریت داراییهای تاریخی»، «خلق تجربه لوکس»، «اداره شبکه گسترده هتلی» و «انتقال دانش مدیریتی بینالمللی» را آشکار میکند.
الگوی نخست؛ گروه هتلهای هما و میراث نیمقرنی هتلداری ایران
گروه هتلهای هما یکی از قدیمیترین برندهای فعال در صنعت هتلداری ایران است؛ مجموعهای که سابقه فعالیت آن به پیش از انقلاب اسلامی بازمیگردد و امروز بهعنوان یکی از شناختهشدهترین نامهای بازار اقامت کشور شناخته میشود.
این مجموعه که مالکیت آن در اختیار سازمان تأمین اجتماعی قرار دارد و مدیریت آن از مسیر هلدینگ گردشگری تأمین اجتماعی (هگتا) انجام میشود، پنج هتل پنجستاره در شهرهای مهمی مانند تهران، مشهد، شیراز و بندرعباس را در اختیار دارد. موقعیت جغرافیایی این هتلها یکی از مهمترین مزیتهای رقابتی هما محسوب میشود؛ چراکه بسیاری از این ساختمانها در نقاط ارزشمند شهری ساخته شدهاند و طی چند دهه فعالیت، جایگاه تثبیتشدهای در بازار پیدا کردهاند.
برند هما برای بخش قابلتوجهی از مشتریان ایرانی، یادآور دورهای از هتلداری کلاسیک کشور است. …
