به گزارش بنکر ، ۵۷ درصد بانکهای مرکزی حاضر در نظرسنجی شورای جهانی طلا اعلام کردهاند که بخشی از ذخایر طلای خود را در بانک انگلستان نگهداری میکنند. این سهم، بانک انگلستان را به مهمترین متولی خارجی ذخایر طلای بانکهای مرکزی تبدیل کرده است.
فدرال رزرو نیویورک با سهم ۱۴ درصدی در رتبه دوم قرار دارد. در کنار این دو مرکز، بانک تسویه حسابهای بینالمللی در سوئیس و بانک مرکزی فرانسه نیز از مقاصد مهم نگهداری ذخایر طلا هستند.
اما چرا با وجود هزینههای نگهداری خارجی، لندن و نیویورک همچنان جذابیت خود را حفظ کردهاند؟
پاسخ را باید در نقدشوندگی بازار طلا جستوجو کرد. شمشهایی که در خزانههای این مراکز نگهداری میشوند، در صورت نیاز میتوانند سریعتر وارد معاملات بازار شوند.
این موضوع برای بانکهای مرکزی اهمیت ویژهای دارد. طلای ذخیرهشده در مراکز معتبر، معمولاً بدون نیاز به طی دوباره فرآیندهای زمانبر احراز اصالت، قابلیت معامله و انتقال دارد.
از سوی دیگر، نگهداری طلا در مراکز مالی بزرگ امکان استفاده از ابزارهای مالی را نیز افزایش میدهد. بانکهای مرکزی میتوانند در قالب قراردادهای سوآپ، طلا را بهعنوان وثیقه قرار دهند و در مقابل به نقدینگی دسترسی پیدا کنند.
اجاره بخشی از ذخایر طلا و کسب درآمد از آن نیز یکی دیگر از مزایای این ساختار است. بنابراین، طلا در خزانههای خارجی فقط یک دارایی راکد نیست و میتواند در مدیریت نقدینگی بانک مرکزی نیز نقش داشته باشد. چرا کشورها ذخایر طلا را تقسیم میکنند؟
مزایای نگهداری خارجی، یک روی دیگر هم دارد. قرار دادن ذخایر طلا در خاک یک کشور خارجی به معنای پذیرش ریسکهای سیاسی و حقوقی همان کشور است.
گلدمن ساکس برای تشریح این ریسک به پرونده ونزوئلا اشاره کرده است. بانک انگلستان در سال ۲۰۱۸ دسترسی دولت ونزوئلا به بخشی از ذخایر طلای این کشور را محدود کرد؛ نمونهای که نشان داد محل نگهداری طلا میتواند در شرایط تنش سیاسی به یک عامل تعیینکننده تبدیل شود.
همین تجربه، نگاه برخی بانکهای مرکزی به محل ذخیرهسازی طلا را تغییر داده است. اکنون برای بسیاری از کشورها، سؤا ل …
