به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر ؛ پیشفصل همیشه فصل امید است؛ روزهایی که هر خرید تازه، ستارهای بالقوه به نظر میرسد، هر پیروزی در دیدارهای تدارکاتی موجی از خوشبینی ایجاد میکند و هر ترکیب روی کاغذ، نوید یک فصل رؤیایی را میدهد. اما فوتبال، برخلاف هیجان نقلوانتقالات، روی کاغذ قهرمان نمیشود. آنچه سرنوشت یک تیم را رقم میزند، پاسخ به چند سؤال کلیدی است: پرسشهایی که هنوز درباره پرسپولیس مهدی تارتار بیجواب ماندهاند.
معمای جناح راست
شاید مهمترین تغییر تاکتیکی پرسپولیس در فصل جدید، نه در خط حمله و نه در قلب دفاع، بلکه در جناح راست رقم بخورد. با اضافه شدن محمدمهدی محبی، رقابت در این منطقه به اوج رسیده و طبیعی است که کادر فنی به دنبال راهی برای استفاده همزمان از مهرههای هجومی خود باشد. محتملترین سناریو، انتقال تیکدری به دفاع راست است؛ بازیکنی که پیش از این نیز تجربه حضور در این پست را داشته و میتواند فضای لازم را برای حضور محبی در خط جلو فراهم کند.
بیتردید کیفیت تیکدری در فاز هجومی، چندین برابر تواناییهای دفاعی اوست، اما فوتبال امروز سالهاست که مدافع کناری را صرفاً مدافع نمیبیند. اگر تیکدری و محبی بتوانند به درک متقابل برسند، شاید پس از مدتها، جناح راست پرسپولیس به نقطه اتکای این تیم تبدیل شود؛ جایی که هم در خلق موقعیت مؤثر باشد و هم در حملات حرف اول را بزند.
یک سمت شلوغ، یک سمت خالی
در سوی دیگر زمین، حضور اورونوف و بیفوما عملاً رقابت برای وینگر چپ را به این دو بازیکن محدود کرده است. همین مسئله احتمال انتقال محبی به سمت راست را افزایش میدهد. از سوی دیگر، محمودی و عمری نیز بازیکنانی هستند که تخصص اصلیشان جناح راست است و شاید برای ایجاد تعادل، در برخی مسابقات در سمت مخالف به میدان بروند.
اما درست در نقطه مقابل این وفور مهره، پرسپولیس با کمبودی جدی روبهروست. امروز تنها مدافع چپ قابل اعتماد این تیم جلالی است؛ بازیکنی که خود نیز سابقه مصدومیتهای متعددی دارد. هماییفرد اگرچه استعداد خوبی نشان داده، اما هنوز برای تحمل فشار بازی در پرسپولیس به زمان نیاز دارد. اگر ماجرای سربازی معاملهگری پیش نمیآمد، شاید امروز دغدغهای در این منطقه وجود نداشت، اما حالا کوچکترین آسیبدیدگی میتواند این پست را به بزرگترین نقطه …
