استقلال شروعی قدرتمند در لیگ داشته است؛ دو پیروزی، 6 امتیاز، پنج گل زده و دو کلینشیت. تیمِ سهراب بختیاریزاده در شرایطی نساجی را در قائمشهر با نتیجه یک بر صفر شکست داد که بازی تا دقیقه 82 بدون گل دنبال میشد و استقلال در نهایت توانست با گل آزادی، سه امتیاز ارزشمند دیگری به دست بیاورد و با 6 امتیاز در صدر جدول قرار بگیرد.
نتیجه برای استقلال بسیار مهم است، اما اگر قرار باشد این تیم را از منظر فنی و نه صرفاً نتیجهگرایانه بررسی کنیم، باید فراتر از جدول نگاه کرد. استقلال امروز نشانههای یک تیم مدعی را دارد، اما هنوز نمیتوان با اطمینان گفت به پختگی لازم برای قهرمانی رسیده است. اتفاقاً نکته امیدوارکننده این است که تیمی با چنین شروعی هنوز ظرفیت پیشرفت قابل توجهی دارد.
ساختاری که امنیت دفاعی را اولویت قرار داده است
مدل بازی استقلال در بسیاری از دقایق بر پایه آرایش 5-4-1 است؛ ساختاری که در زمان مالکیت و حمله میتواند به 3-4-3 نزدیک شود. این تغییر شکل به استقلال اجازه میدهد در زمان دفاع با پنج بازیکن در خط عقب، فضای بیشتری را پوشش دهد و در زمان حمله، با جلو رفتن وینگبکها عرض بیشتری ایجاد کند.
این سیستم برای استقلال فعلی یک انتخاب منطقی به نظر میرسد. تیم هنوز در مرحله تثبیت ساختار خود قرار دارد و استفاده از سه مدافع مرکزی میتواند ریسکهای دفاعی را کاهش دهد. استقلال در این مدل میتواند با نفرات بیشتری پشت توپ قرار بگیرد و پس از توپگیری، به جای آنکه وارد حملات طولانی و فرسایشی شود، به سرعت وارد فاز انتقال شود. این موضوع بهخصوص مقابل تیمهایی که قصد دارند بازی را مستقیمتر دنبال کنند یا فضای بیشتری پشت خط میانی خود باقی میگذارند، میتواند یک امتیاز باشد.
اهمیت این ساختار اما فقط در تعداد مدافعان نیست. مسئله اصلی این است که استقلال بتواند میان تراکم دفاعی، کنترل مرکز زمین و سرعت انتقال به حمله تعادل ایجاد کند.
رزاقینیا؛ بازیکنی برای ایجاد تعادل
در چنین سیستمی نقش امیرمحمد رزاقینیا اهمیت ویژهای پیدا میکند. حضور او در مرکز زمین باعث میشود استقلال برای کنترل فضاهای میانی، پوشش انتقالها و حفظ تعادل تیم، یک بازیکن مشخص داشته باشد. این مسئله از یک جهت دیگر هم مهم است؛ زیرا وقتی ساختار دفاعی استقلال به اندازه کافی متعادل باشد، …
