رامین رضاییان بی تردید مهمترین چهره بازی فولاد و استقلال بود. ستاره فصل گذشته آبی ها پس از درخشش در جام جهانی با استقلال به مشکل خورد و با دلخوری از جمع آبی ها جدا شد و در نهایت به اهواز رفت تا دوباره پیراهن فولاد را بر تن کند. رامین خیلی زود به استقلال رسید و تقابل او با تیم سابقش جذابیت اصلی هفته به شمار می رفت.
رامین رضاییان برای این بازی کم نگذاشته بود؛ البته نه در زمین فوتبال، بلکه پیش از آن! از ۲۴ ساعت قبل کریخوانی را شروع کرده بود و با انتشار فراخوان، به استقبال تقابل با تیم سابقش رفت؛ تقابلی که قرار بود شاید تبدیل به یکی از شبهای ویژه دوران فوتبال او شود. اما وقتی سوت پایان زده شد، چیزی که از رامین باقی ماند، یک نمایش ضعیف و ناامیدکننده بود؛ نمایشی که اگر نگوییم ضعیفترین بازیکن زمین، دستکم یکی از ضعیفترینهای فولاد بود.
از آن همه سر و صدا و کریخوانی، در زمین خبری نبود. نه خبری از آن سانترهای خطکشیده همیشگی بود، نه نفوذهای مداوم و مؤثر، نه پاس گل و نه حتی یک حرکت جدی که بتواند خط دفاع استقلال را به دردسر بیندازد. رامین تقریباً در تمام طول مسابقه در حاشیه بود و هر بار که تصمیم گرفت خودش را به دروازه استقلال نزدیک کند، در کمند مدافعان آبی گرفتار شد.
حسین گودرزی در یکی از بهترین نمایشهایش، عملاً رامین رضاییان را از بازی حذف کرد. هر توپی که رامین گرفت، گودرزی بالای سرش بود و اجازه نداد مدافع راست فولاد حتی برای چند متر صاحب فضا شود. کنایهآمیز اینکه گودرزی هر بار در دوئل با رامین موفق میشد، سکوها را هم علیه او تحریک میکرد؛ انگار خودش هم میدانست که بهترین راه برای به حاشیه بردن رامین، یادآوری همین دوئلهای از دسترفته است!
البته رامین فقط با گودرزی مشکل نداشت. عارف آغاسی و حتی علیرضا کوشکی هم در مواقعی که او قصد نزدیک شدن به محوطه استقلال را داشت، راهش را بستند. حاصل کار؟ بازیکنی که قرار بود یکی از مهرههای خطرناک فولاد باشد، عملاً به … …
