چند هفته پیش بود که خبر دادیم مهدی طارمی پس از قرار گرفتن در فهرست فروش المپیاکوس، به یکی از گزینههای جدی پرسپولیس تبدیل شده و مدیران باشگاه برای بازگرداندن ستارهای که سابقه درخشانی در جمع سرخپوشان دارد، رایزنیهای خود را آغاز کردهاند. پرسپولیسیها از حدود یک ماه قبل میدانستند طارمی قرار نیست آیندهاش را در فوتبال اروپا دنبال کند و به همین دلیل تلاش کردند شانس خود را برای جذب این مهاجم سرشناس امتحان کنند.
پرسپولیس اما در نهایت موفق به بازگرداندن طارمی نشد؛ مهاجمی که این بار الوصل امارات را به بازگشت به تهران ترجیح داد. انتخابی که شاید در نگاه نخست برای هواداران پرسپولیس تلخ باشد، اما وقتی پای اعداد و تفاوت اقتصاد فوتبال ایران با کشورهای حاشیه خلیج فارس به میان میآید، چندان عجیب نیست.
نکته قابل توجه اینجاست که الوصل برای آزادسازی طارمی از المپیاکوس حدود ۴۰۰ هزار دلار به باشگاه یونانی پرداخت کرد؛ رقمی که اتفاقاً پرسپولیس نیز توان پرداخت آن را داشت و حتی بر اساس پیگیریها، سرخپوشان حاضر بودند برای دریافت رضایتنامه طارمی بیش از دو برابر این مبلغ و بالای یک میلیون دلار هزینه کنند. پرسپولیس همین امسال برای جذب بازیکنانی که از نظر نام و سابقه قابل مقایسه با طارمی نیستند، هزینههای قابل توجهی برای رضایتنامه پرداخته است. برای نمونه، این باشگاه برای جذب شهرآبادی و زارع هر کدام رقمی نزدیک به ۸۰۰ هزار دلار بابت رضایتنامه هزینه کرده و طبیعی بود که اگر امکان بازگرداندن طارمی وجود داشت، مدیران پرسپولیس حاضر باشند برای چنین بازیکنی حتی بیشتر از این رقم نیز هزینه کنند.
بنابراین مشکل اصلی را نمیتوان صرفاً در رقم رضایتنامه جستوجو کرد. مسئله اصلی، قرارداد خود طارمی با الوصل است؛ قراردادی که به دلار پرداخت میشود و رقم آن بهقدری بالاست که عملاً نه پرسپولیس و نه هیچ باشگاه دیگری در فوتبال ایران توان رقابت با آن را ندارد. این همان واقعیتی است که فوتبال ایران باید دیر یا زود …
