برخی بازیها از حد یک مسابقه معمولی فراتر رفته و تبدیل به یک نشانه یا نماد میشوند. نشانه زنده بودن فوتبال، نشانه داشتن تاریخ و پیشینه، نشانه روح رقابت و اصالت، با هوادارانی که زندگی روزمره آنها به نتایج تیمشان وابسته است. تقابل پرسپولیس و ملوان یکی از همین بازیها در فوتبال ماست.
هر دو باشگاه در دهه ۴۰ متولد شدند. زمانی که هنوز لیگ در ایران وجود نداشت. از آغاز پیدایش لیگ و سپس جام حذفی، این دو تیم به عنوان نمایندگان تهران و گیلان در کنار رقابت با همشهریها و هم استانیهای خود، نمادی برای فوتبال در ایران هم شدند. در سالهایی که جای لیگ، جام حذفی نشانه فوتبال در ایران بود، ملوان ۵ دوره متوالی به فینال رسید و دوبار قهرمان شد و به آسیا رفت.
دو تیم تمام نشانههای اصالت در فوتبال را دارند، از مردانی که به آنها پدر تیم میگویند تا پیشکسوتانی که هر کدام وزنهای برای اعتبار یک شهر هستند. قوی سپید و ارتش سرخ حالا در ششمین دهه تاریخ رقابتهای رودررو دوباره در لیگ ۲۶ به هم رسیدهاند. در حالی که پرسپولیس از ۳ بازی قبلی ۶ امتیاز دارد و ملوان ۴ امتیاز، در شرایطی از این نظر برابر که هر دو بازی قبل را واگذار کردند!
ملوان که هفته دوم ۱۰ نفره در خانه کامبک زد و برد، هفته سوم با یک گل دقایق آخر در خانه به فجر باخت. پرسپولیس هم که بعد از دو برد به عنوان صدرنشین به تبریز رفته بود، با آن گل دقیقه آخر و سوتی دانیال ایری مغلوب شد. همین جا اولین نکته این بازی نمایان میشود، دانیال ایری فصل قبل از پیراهن …
