پرسپولیس در نخستین بازی جدی و سرنوشت ساز خود در لیگ باخت تا ماه عسل مهدی تارتار در کلونی قرمز خیلی زود تمام شود. حالا دیگر کسی از دو برد پرگل دو هفته ابتدایی چیزی نمی گوید و همه روی باخت برابر تراکتور زوم کرده اند. باختی که بیش از آنکه محصول کیفیت تراکتور باشد، نتیجه اشتباهات و بازی ضعیف سرخ ها بود و همین انگشت اتهام را به سوی تارتار به عنوان مسئول فنی تیم نشانه می رود.
برای پیدا کردن موقعیتهای گلزنی پرسپولیس مقابل تراکتور، واقعاً باید ذرهبین به دست گرفت. تیم مهدی تارتار در مهمترین آزمون فصل، نهتنها نشانی از آن فوتبال هجومی دو هفته ابتدایی نداشت، بلکه با یک رویکرد کاملاً محتاطانه وارد زمین شد؛ رویکردی که در نهایت به جای یک امتیاز، شکست را برای سرخها به همراه داشت.
تارتار در تبریز تصمیم گرفت تیمش را با سه هافبک میانی و تدافعی، یعنی پورعلی، لطیفیفر و خدابندهلو به میدان بفرستد؛ تصمیمی که عملاً بخش قابل توجهی از توان تهاجمی پرسپولیس را از ترکیب اولیه خارج کرد. اورونوف روی نیمکت نشست، سرگیف که در بازی قبلی گل زده بود بازی نکرد و امیرحسین محمودی هم فرصت حضور در ترکیب اصلی را پیدا نکرد. حاصل این تصمیم چه بود؟ پرسپولیسی که بیشتر از آنکه به گل زدن فکر کند، به گل نخوردن فکر میکرد.
این همان نقطهای است که باید درباره تارتار جدیتر صحبت کرد. او سالها با تیمهای متوسط و پایین جدول کار کرده و طبیعی است که برای نتیجه گرفتن با این تیمها، روی دوندگی، نظم، فشردگی و فوتبال دینامیک حساب کند. این سبک در تیمهایی که هدفشان بقا یا قرار گرفتن در نیمه بالای جدول است، قابل درک است. اما پرسپولیس داستان دیگری دارد.
اینجا قرار نیست تیم برای یک امتیاز بازی کند. اینجا هوادار از تیمش حمله، خلق موقعیت، گل زدن و بردن میخواهد. پرسپولیس را نمیتوان با همان نسخهای اداره کرد که سالها برای تیمهای متوسط جواب داده است. شاید همین تفاوت، دلیل یکی از عجیبترین تصمیمات تارتار را هم توضیح دهد؛ تصمیم برای نیمکتنشین کردن اورونوف.
اورونوف شاید بازیکنی نباشد که تمام ۹۰ دقیقه با شدت بالا بدود، اما فوتبالش بر پایه همان دوندگی بیوقفه نیست. او بازیکنی است که باید توپ را در اختیارش گذاشت، آزادی عمل داد و از تواناییاش در یکبهیک، حمل توپ و خلق موقعیت استفاده …
