آیا بانک پارسیان در حال تبدیل شدن به کارخانهی تولید هزینههای اداری و مطالبات سوخت شده است؟ نگاهی به صورتهای مالی حسابرسیشده سال مالی اخیر، تصویری نگرانکننده از بانکی ترسیم میکند که میان «نقدینگی منجمد» و «هزینههای جاری سنگین» گرفتار شده است.
در حالی که انتظار میرفت مدیریت بانک پارسیان در سال جاری برای وصول مطالبات معوق، استراتژی انقباضی و تهاجمی در پیش بگیرد، آمارهای رسمی بانک مرکزی حکایت از روایتی متفاوت دارد. حجم بدهیهای مشکوکالوصول این بانک در پایان خردادماه امسال از مرز ۹۰ هزار و ۷۰۰ میلیارد تومان فراتر رفته است؛ یعنی تنها در عرض سه ماه، پروندههای پرریسک بانک ۱۸.۵ همت سنگینتر شدهاند. این جهش نگرانکننده، تنها یک عدد در ترازنامه نیست، بلکه زنگ خطری برای «کفایت سرمایه» و کیفیت داراییهای بانکی است که قرار بود پیشران بخش خصوصی باشد. کاهش سودآوری؛ سهامداران در بیم و امید
وضعیت برای سهامداران «وپارس» نگران کننده تر است. در سالی که گذشت، سود خالص بانک افت ۲۰ درصدی را تجربه کرد، اما ضربه اصلی در بخش سود هر سهم (EPS) وارد شد؛ جایی که سود شناسایی شده با ریزش سنگین ۶۰ درصدی، به رقم ناچیز ۱۰۷ ریال (۱۰ تومان و ۷ ریال) بسنده کرد. این سقوط در سودآوری، آن هم در شرایط تورمی، به معنای عقب ماندن فاحش بانک از مارکت و ناامیدی سرمایهگذاران بورسی است. جهش ۷۳ درصدی هزینههای اداری؛ توسعه یا ریختوپاش؟
اما عجیبترین بخش صورتهای مالی، مربوط به هزینههای اداری و عمومی است. مدیریت بانک در سال گذشته بیش از ۱۴ هزار و ۹۰۰ میلیارد تومان صرف این ردیف هزینهای کرده است؛ رقمی که نسبت به سال قبل ۷۳ درصد جهش نشان میدهد.
پرسش اینجاست: در حالی که نرخ تورم رسمی به مراتب کمتر از این رقم بوده، این جهش مازاد بر تورم با چه منطقی صورت گرفته است؟ اگرچه افزایش حقوق، امنیت سایبری و استهلاک زیرساختها بخشی از واقعیتهای اقتصادی است، اما برای بانکی که سودآوریاش در سراشیبی قرار داشته، چنین رشدی در هزینههای جاری بیشتر به «سوءمدیریت منابع» …
