برترینها: رامین رضاییان آنقدر استقلال را بازی داد و دست انداخت که در نهایت حوصله باشگاه سر رفت و به طور رسمی خبر قطع همکاری با این بازیکن را اعلام کرد. به این ترتیب، کسی که به شرافتش قسم خورده بود تا لحظه آخر برای استقلال بجنگد، با وجود باقی ماندن یک فصل از قراردادش، با رفتاری توهینآمیز و خودخواهانه چمدانش را بست و رفت. این رفاقت نیمهراه، از قضا در فصلی رقم میخورد که پنجرههای استقلال بسته است و آنها به شدت محتاج حفظ بازیکنانشان هستند؛ خیانت مضاعف.
البته که کارنامه رامین پر از این ناسپاسیها و خلف وعدههاست؛ وقنی بعد از فصل درخشان پانزدهم، شبانه دست مهدی طارمی را گرفت و در ترکیه با ریزهاسپور قرارداد بست، یا وقتی روی آنتن تلویزیون به صراحت گفت هر چقدر پول بدهند به استقلال نمیرود، اما مدتی بعد سر از اردوگاه رقیب سنتی در آورد و حتی بازوبند کاپیتانی آنها را به دست بست.
به طور کلی اما کلمهای مثل «شرافت» خیلی خیلی از دهان بسیاری از بازیکنان این نسل بزرگتر است؛ نه فقط چون رامین رضاییان مثل آفتابپرست هر لحظه رنگ عوض میکند، بلکه بیشتر به این خاطر که آنها همواره به رنج و محنت هموطنانشان بیاعتنا بودهاند. کسی که این همه مصیبت و مشقت مردمش را ببیند و ککش هم نگزد، معلوم است که پیراهن تنش را به دوزار پول بیشتر خواهد فروخت. فقط کاش دیگر به چیزی که نداری قسم نخوری؛ مخصوصا شما، همسفر و همسفره انگلزادهای به اسم ساشا سبحانی...
