کانال تلگرامی تک به تک: دستکم دو جا باید به تحلیلهای برانکو ایوانکوویچ مرحبا گفت؛ یکی آنجا که موقع ترک کشور، انگار که عجز و فلاکت و درماندگی فعلی را مثل روز مقابل چشمانش دیده باشد گفت: «فوتبال ایران به زودی آماتور میشود» و یکی هم در ماجرای شناخت حقیقی و سریعالسیرش از رامین رضاییان. حتی وقتی یک استادیوم هوادار هیجانزده اسم رامین را صدا میزدند، آن مرد کروات یک تنه پای اعتقادش میایستاد؛ اعتقادی که گذر زمان نشان داد تا چه اندازه درست و دقیق بوده است.
برانکو در مورد رضاییان میگفت بزرگترین مشکل رامین این است که فقط خودش را میبیند و این برای هر تیمی سم است. عین کلمهای که سرمربی پیشین پرسپولیس از آن استفاده میکرد، «ایگو» بود؛ میگفت او یک «من» بزرگ دارد که همه جهانش را پر کرده.
از قضا مصاحبه اخیر رضاییان با شبکه سه که عملا مایه سردرد بود، از بهترین مصداقهای این فرضیه به شمار میآمد. او سه ساعت تمام از خودش تعریف و تمجید کرد، عالم و آدم را گناهکار دانست و آنجا که پی برد با وجود همه اینها هنوز حفرههای شخصیتی و روانیاش پر نشده، وسط استودیو چرخ زد تا لباسهای ایرانیاش را به عنوان سند سبک جدید و ساده زندگیاش نشان بدهد؛ هرچند هنوز تصاویر ده روز قبلش پای جت ساشا سبحانی انگلزاده در دسترس است!
راستش این است که اتفاقا شاید گونه رامین، خطرناکتر از امثال بیرانوند و طارمی باشد. آنها بلد نیستند چیزی که هستند را زیر لایهای از مردمی بودن و وطندوستی پنهان کنند، اما مدل رامین، همان مشی مزورانهای است که در همه این سالها کمر ایران را شکسته؛ جلوی دوربین اشک تمساح بریز و بگو که اداره کشور نیاز به «اصلاح» دارد، اما پشت دوربین با بدنامترین تفالههای خارجنشین و مکندگان خون همین مردم حشر و نشر داشته باش. شاید برای همین است که با همه عز و جزتان، بیشتر مردم ایران این تیم را دوست ندارند و اتفاقات بازی با ایجپت(!) هم بیشتر مایه شوخی و خنده شد تا اندوه و ناراحتی.
