برترینها: ساخت نمونه ایرانی از یک سریال موفق خارجی، ایدهای جذاب و در عین حال سخت و طاقتفرساست که خواهناخواه مخاطب را به مقایسه وا میدارد؛ کاری که سازندگان سریال «اعتراف میکنم» محصول فیلم نت انجام داده است و البته از همان کپشن پیش از عنوانبندی نیز تکلیف خود را با مخاطب روشن کرده و او را به تماشای نسخهای ایرانی از سریالی مشهور و پربیننده دعوت میکنند.
سریالهای خارجی زیادی با مضمون پروندههای حلنشده ساخته شدهاند؛ چرا که این موضوع همواره جذاب است. سریالهای «باش» (Bosch)، «پروندههای جنایی حلنشده» (Cold-Case) و «فراموشنشده» (Unforgotten) تنها چند مورد آن است. این سریالها معمولا به دلیل ساختار روایی و فرم خود مورد توجه سریالدوستان جهان و ایران قرار میگیرد. حال پس از گذشت چند سال، شاهد نمایش ورسیون ایرانی از این ژانر با نام «اعتراف میکنم» محصول پلتفرم فیلمنت هستیم که به تازگی نخستین قسمت آن در اختیار مخاطب قرار گرفته و اسکلت فیلمنامه نیز روی پروندههای راکد پلیس بنا شده است.
قسمت اول سریال «اعتراف میکنم» که معمولا به آشنایی با شخصیتها و روی غلطک افتادن قصه آن اختصاص دارد، شاهد بازی کارگردان با تماشاگر هستیم؛ بدون آنکه واقعا پروندهای جنایی گشوده شود؛ البته به ظاهر پروندهای باز شده و متهم هم در اختیار سرگرد همایون شایگان و گروهش قرار میگیرد و در لایههای زیرین آن، بازی مشهور رودست زدن جریان دارد.
سکانس افتتاحیه قسمت نخست، بیش از آنکه به جهانی واقعی در شهر تهران ارتباط داشته باشد، شباهت زیادی به پشت صحنه تولید یک سریال دارد؛ بهویژه با حضور طراح فضای داخلی آپارتمان که دیالوگهای ردوبدلشده میان او و شایگان هم این ظن را تقویت میکند. با اضافه شدن چهار نفر دیگر و پیشرفت داستان، فضای داخلی آپارتمان که اتاق بازجویی هم برای آن طراحی شده است، خود به یکی از شخصیتهای سریال تبدیل میشود. دماوندی و یک قتل غیر آنلاین
رفتن خودمعرف پیش پلیس و اعتراف به قتل و … ایدهای قدیمی و امتحان پسداده در ژانر پلیسی-معمایی به حساب میآید که آشنایی مخاطب با آن برای نویسنده برگ برنده به حساب میآید. چگونگی استفاده از شیوه، چالشی بزرگ به حساب می آید که پویا سعیدی در قسمت نخست سریال با عنوان «قاعده بازی»، با آن مواجه شده است؛ جایی که اسحاق دماوندی به …
