تاج در شهریور ۱۴۰۱ گفته بود: «اگر در AFC باشم و خاصیتی برای ایران نداشته باشم، همان بهتر که نباشم.» اما هر بار حقوق فوتبال ایران در ساختار کنفدراسیون فوتبال آسیا زیر پا گذاشته میشود و موضوع نگران کننده استاندارد دوگانه AFC در قبال ایران و سایر کشورهاست که عملاً دفاعی از حقوق ایران صورت نمیگیرد.
به گزارش سرویس ورزشی تابناک، تصمیم کنفدراسیون فوتبال آسیا مبنی بر مخالفت با میزبانی استقلال و تراکتور در شهر بصره عراق، فقط یک خبر ساده نیست. زوایا و دلایل این مخالفت هم به خودی خود حائز اهمیت است، اما نه آن آنگونه که صورت مسئله را پاک کنیم و صرفاً به خروجی فعلی نگاه بیندازیم. مسئله اصلی این است که گرفتن میزبانی از تیمهای ایرانی که در یک دهه اخیر بارها و بارها به دلایل مختلف تکرار شده، چه مبنایی دارد و این مبنا در قبال دیگر کشورها با چه استانداردهایی روبهرو میشود.
در ۱۴ ماه اخیر، اتحاد آمریکایی-اسرائیلی دو بار به ایران حمله کردهاند و هنوز میان طرفین هیچ توافقی برای پایان جنگ صورت نگرفته و آرامتر شدن فضا صرفاً بر مبنای یک آتشبس شکننده و یک تفاهمنامه دو طرفه است که نقض شدن دوباره آن هم دور از انتظار نیست. با این شرایط سلب حق میزبانی از باشگاههای ایرانی، در نگاه نخست تصمیمی قابل فهم به نظر میرسد ؛ وقتی یک کشور در معرض احتمال بازگشت درگیری نظامی قرار دارد، امنیت بازیکنان، اعضای کادر فنی، داوران و تماشاگران میتواند مهمتر از هر ملاحظه ورزشی باشد. مسئله از جایی آغاز میشود که این تصمیم را نه در خلأ، بلکه در جغرافیای واقعی جنگ اخیر منطقه بررسی کنیم.
کنفدراسیون فوتبال آسیا (AFC) اعلام کرده بود برگزاری مسابقات در ایران تا اطلاع ثانوی امکانپذیر نیست و نمایندگان ایران باید دیدارهای خود را در زمین بیطرف برگزار کنند. این تصمیم در شرایطی اتخاذ شده که AFC چند ماه پیش هم، با استناد به «وضعیت امنیتی در حال تحول خاورمیانه» ، مسابقات منطقه غرب را به تعویق انداخت و سپس تمامی مسابقات به صورت متمرکز در عربستان سعودی برگزار شد. از جمله دیدار تراکتور و شبابالاهلی امارات که به شکست نماینده ایران در لیگ نخبگان همراه شد.
در واقع، مسئله اصلی این گزارش دفاع از برگزاری مسابقه در ایران به هر قیمت نیست؛ هیچکس نمیتواند امنیت ورزشکاران را قربانی حفظ یک بازی خانگی …
