استقلال فصل را بهتر از چیزی شروع کرده که حتی خوشبینترین هوادارش انتظار داشت: دو بازی، دو برد، پنج گل زده و بدون گل خورده. اما اگر فقط به جدول نگاه کنیم، بخشی از داستان را از دست دادهایم. این استقلال در دو هفته نخست، دو نسخه کاملاً متفاوت از خودش نشان داده است؛ نسخهای که در بازی اول پرانرژی و تهاجمی بود و نسخهای که در بازی دوم بیشتر به کنترل، صبر و مدیریت لحظهها تکیه کرد.
شاید مهمتر از هر دو پیروزی این باشد که استقلال هنوز در حال پیدا کردن پاسخ یک سؤال است: آیا این تیم قرار است با فوتبال مالکانه و تهاجمیاش حریفان را بشکند، یا با کنترل بازی و استفاده از کیفیت بازیکنانش؟
در بازی اول مقابل مس شهر بابک، پاسخ تقریباً روشن بود. استقلال با سیستم ۳-۴-۳ وارد زمین شد و از همان ابتدا تلاش کرد بازی را در زمین حریف نگه دارد. آمار هم این برتری را تأیید میکند: ۱۴ شوت مقابل ۶ شوت مس و ۲.۷۱ امید گل در برابر ۰.۳۹. مالکیت ۵۲.۱ درصدی هم نشان میدهد استقلال برای برتری به شکل افراطی توپ را در اختیار نگرفت؛ بلکه در لحظات مهم، بهتر از حریف از آن استفاده کرد.
با این حال، یک نکته در این بازی وجود داشت که نباید زیر جشنواره چهارگله گم شود: استقلال برای شکستن دفاع مس، تا اواخر نیمه اول صبر کرد. دو گل نخست سحرخیزان هم در شرایطی به دست آمد که اشتباهات خط دفاع و دروازهبان مس نقش مهمی داشتند. بنابراین عدد ۴-۰ الزاماً به معنای یک نمایش کاملاً بینقص هجومی نبود اما نمی شود تنوع تاکتیکی تیم بختیاری زاده را انکار کرد.
قلیزاده از همان بازی اول نشان داد قرار نیست صرفاً یک بازیکن کناری باشد. او روی گل نخست پاس گل داد و خودش هم در ادامه گل زد. رزاقینیا نیز در میانه زمین فعال بود و آسانی در سمت دیگر زمین دائماً برای ایجاد برتری عددی و حمل توپ تلاش میکرد. استقلال برای باز کردن بازی فقط به یک مهاجم یا یک جناح وابسته نبود.
حتی گلهای پایانی نیز یک پیام داشتند: استقلال روی نیمکت بازیکنانی داشت که میتوانستند شدت بازی را حفظ کنند. اسلامی در دقایق پایانی گل زد و این یعنی فاصله ترکیب اصلی با نیمکت، دستکم در این مسابقه، آنقدر زیاد نبود.
اما هفته دوم همهچیز را سختتر کرد.
نساجی در قائمشهر قرار نبود همان فضای مس شهر بابک را در اختیار استقلال بگذارد. بازی …
