او در واکنش به قراردادهای نجومی باشگاهها با برخی بازیکنان و مربیان به روزنامه ایران میگوید: «فوتبال را باید در خانواده فوتبال طراحی کرد، همانطور که اقتصاد در خانواده بزرگ جامعه بررسی میشود. وقتی بانکها، فولاد، هلدینگها و ارگانهایی که درواقع از منابع عمومی هزینه میکنند و به درآمدزایی آن توجهی ندارند، آیا از مردم اجازه گرفتهاند؟ مسلماً خیر. پس طبیعی است که در رقابت برای اعتلای فوتبال تلاش نمیکنند و صرفاً برای کسب نتیجه فعالیت میکنند.»
این کارشناس کشورمان با انتقاد از مدیران ناآشنا به فوتبال نیز میگوید: «مدیران امروزی کسانی هستند که آرزوهای بلندپروازانه دارند، اما با فوتبال آشنا نیستند. در نتیجه رقابت به معنای واقعی از بین میرود و رقابت در هزینهکرد شکل میگیرد.»
امیر عابدینی در ادامه توضیح میدهد: «آثار لیگ را در لیگهای آسیایی و جام جهانی دیدهایم. متأسفانه لیگ حمایتی از تیم ملی نکرده و دوباره به سمت بازیکنانی مثل جهانبخش رفتهایم. فوتبالی که نتیجهگرا شود، سازندگی آن از بین میرود. آیا چادرملو، سپاهان، پرسپولیس و استقلال هفت بازیکن مستعد معرفی کردهاند؟ اگر این کار صورت گرفته باشد، به نظر من هیچ ایرادی در هزینه کردن نیست. استعداد در ایران به وفور وجود دارد و شکوفا کردن این استعدادها هیچ مانع اقلیمی ندارد، اما برای برخی دوستان صرفهای در این مسیر وجود ندارد.»
او همچنین از نیاز لیگ به ۳۲۰ تا ۳۶۰ بازیکن صحبت میکند: «لیگ به ۳۲۰ تا ۳۶۰ بازیکن نیاز دارد که تنها ۶۰ نفر از آنها نخبه هستند. وقتی ردههای A، B و C برای این افراد در نظر بگیریم، این رده A است که مبلغ قرارداد را به باشگاه تحمیل میکند و مدیر، چون به هوادار و جامعه بدهکار است، ناچار با چاشنی قرارداد بالا به سراغ آن فوتبالیستها میرود. در نتیجه، سردرگمی در اصل قرارداد به وجود میآید و همه گلهمند میشوند.»
امیر عابدینی درباره نظارت بر قراردادها و شفافیت در مبلغ آن نیز میگوید: «سیستم بههمریخته است و این نابسامانی از فدراسیون نشأت میگیرد. مثلاً وقتی تیم ملی از گروهش بالا نمیآید، دادن پاداش چه معنایی دارد؟ از فدراسیون درخواست میکنم بهجز پاداش سرمربی، مبالغ پرداختی به سایر افراد را نیز اعلام کند تا مشخص شود این پاداش بین چه کسانی و به چه نحو تقسیم شده است.»
او در پایان با ابراز امیدواری به الگوبرداری از اروپا میگوید: «کاش از اروپا الگو میگرفتیم. در لیگهای اروپایی، بهطور کامل در مبلغ قراردادها شفافسازی میشود و تمام جامعه و هواداران از میزان قرارداد بازیکن محبوبشان اطلاع دارند و مالیاتها نیز بهدرستی پرداخت میشود. اما در ایران، قرارداد بازیکن تا از دست مدیرعامل و فدراسیون به اداره مالیات برسد، سه مرتبه تغییر میکند. اگر اعتقاد داریم فوتبال جاذبه دارد، باید با شفافیت بستری برای رشد، سازماندهی و سکوی افتخار برای جوانان فراهم کنیم؛ جوانانی که دوست دارند شاداب زندگی کنند. وقتی به کرسیهای داخلی دلخوش هستیم، فقط سازماندهی را با بودجه پر میکنیم، بدون آنکه برنامه و هدفی برای آینده داشته باشیم. درواقع فوتبال به سمت ورشکستگی پیش میرود.»
